Erhan nar
@ERHANNAR
Yazar bir erkek olmasına rağmen kadın ruhunu çok iyi tahlil etmiş .Pervin 19 yasında İzmir de yaşayan iyi eğitinim almış bir kızdır görücü usulü altında çok isteyeni olmuş fakat kendisi şüpheli saadet yerine kendi seçeceği bir erkekle evlenmek ister zamanın kadın üzerindeki baskısından bıkmiştır. Bu amaçla amcasının yanına İstanbul'a gider. Aradığı aşk oradadır. Kısa zaman sonra amcasının misafiri evlerine gelen "yıldızların şarkıları "kitabının yazarı Behiç beye aşık olur. Bu öyle bir aşk ki yıllardır hayat nehrinde sürüklenirken, ya sevdiği adamı bulur yada yalnızlık ve ümit içinde sararıp yok olmak ikilemi altında ruh aşkını bulmuştur. Bu öyle bir adamdır ki herkese anlatacak,yanında saadetin nirivanısına ulaşacak, heryere onun kolunda gidecek yasama sevinci verecek adamdı. Fakat Behiç beyin "yaşamak için hayat lazım, hayal değil" sözü ile zengin bir kız aradığını duyunca herşey yıkılır. İçindeki Saf yüce sevgi ölmüştür ertesi gün İzmir e gitmek için yola çıkar karar almıştır sevdiği bir adam tarafından hayalleri yıkıkacağına, görücü üsulu ile evlenek kötü olsa bile kendini suclamayactı çünkü Saf sevgi İstanbul da ölmüştü.
Kitabi çok beğendim eline alan bırakamaz sonunu böyle beklemiyordum
Reklam
Aşklar mı? Hayır, aşk,bir tek aşk...Bir tek vücut için tek aşk ki kalbimin bütün güzelliğiyle süslenmiş olsun...Bütün varlığım senelerden berri kaynayan kalbinin bütün aşkı ezeli bekaretiyle onun, yalnız onun olacaktır. Yalnız onun ve edebiyyen..fakat kim ve nerede. Acaba yaşıyor mu? Yaşıyor sa bu karşılaşma, bu buyuk ilahi tesadüf bir gün mümkün olacak mı?
Yoksa bazı tenha bahçelerde yalnızlık ve bilinmezlik içinde büyüyerek bütün ihtiraslı ruhuyla titrediği okşayıştan mahrum kalıp ,hasret içinde solan,harap ve perişan yerlere serilen öksüz ve bahtsız çiçekler gibi yok olmaya mı mahkümüm?
Halbuki elbette bu şehirde beni anlayacak ve benim seveceğim yani benim için dünyaya gelmiş ve benim için yaşayan bir genç vardır. Fakat nerede? ..Nerede?
Cok iyi bir kitap. Tüm öğretmen ve velilerin okuması gerekiyor. En ana hatlarıyla velilerin cocuklarını iyi tanımaları,onlardan gerçekçi beklentiler beklemerini, elma ile muzu kıyaslanaktansa ikisinden en iyi verimi almalarını, sadece okul başarısına odaklanmamayı cunkü hayat da evlilik, ebeyyenlık, mesleki gibi birsürü başarı olduğunu en önemlisi yaşam başarısını çocuklara vermek gerektiğini yani çocukların mutlu olduğu şeyleri kazandırmak gerektiğini belirtiyor. Bu anlamda okul başarısı çok yüksek olup intihar eden çocuklardan, yada en iyi üniversite bitirip evlilik ve ebeveynlik başarısı olmayan örnekler vermiş.
Yazar zaten çok iyi ve iyi kitap çıkarmış rahmetle anıyorum...
Reklam