Senden korkmamla ilgili gerekçemi her yönüyle görebiirsen, şöyle bir yanıt verebilirdin: "Seninle ilişkimi,
yalnizca senin suçlu olduğunla açıklayarak işin kolayına
kaçtığımı savunuyorsun; bense görünüşteki çabalarına
karşın bana kıyasla hiç değilse daha zoru seçmediğine, ancak çok daha kârlı bir yol izlediğine inanıyorum. Önce
her türlü suçu ve sorumluluğu üzerinden atıyorsun, bu
noktada yöntemleriniz aynı hani. Ama ben sonra -aynen
düşündüğüm gibi- suçu bütünüyle senin üstüne yıkarken, sen aynı zamanda 'aşırı zeki' ve 'aşırı sevecen' olup beni her türlü suçtan aklamak istiyorsun. Sonuncusunu tabii ki göstermelik başarıyorsun (fazlasını da istemiyorsun zaten) ve satır aralarından mizaç, huy, farklılık ve çaresizlikle ilgili bütün o 'deyimlere' karşın saldırganın aslında ben olduğum, senin o bütün yaptıklarınınsa yalnızca kendini savunmak olduğu sonucu çıkıyor. Samimiyetsizliğinle yeterince şey elde etmiş olabilirsin aslında,çünkü üç şeyi kanıtladın: Birincisi kendinin suçsuz oldu-
ğunu, ikincisi benim suçlu oldugumu ve üçüncüsü harika
biri oldugun için yalnizca beni bağışlamaya hazır olmakla kalmayıp, aynı zamanda -gerçekle örtüşmese de- bir
anlamda suçsuzluğumu ve kendini buna inandırmaya
hazır oldugunu kanıtladın.