Gerçekten sevdiğim pek az insan var; hele saygı duyduğum daha az insan var. Dünyayı tanıdıkça hoşnutsuzluğum daha da artıyor; her gün insan karakterinin tutarsızlığına ve akıllı, duygulu görünenlere bile güvenilemeyeceğine olan inancım güçleniyor.
... öfkeleniyorsun, isyan ediyorsun, sonra düzelmesini bekliyorsun. Umut evresi epey uzun sürüyor. Daha sonra Umut ışığı yavaş yavaş sönmeye başlıyor ve umutlanmaktan korkar hale geliyorsun. En sonunda uyuşuyorsun, belki de bilerek beynini uyuşturuyorsun. Hayatta kalmak dışında bir amacın kalmıyor....ve sonra onunda yok olduğunu görüyorsun...