Çocukken, çocukluğunuzdaki alana müdahale etmemeleri için duygularınızı duvarlar örerek gizlemek zorundaydınız. Artık bir yetişkin olarak, kendi duygularınıza yeterince ulaşamadan yaşıyorsunuz. Bu, sizi içinizde bir şeylerin eksik olduğuna dair derin bir duyguya doğru itiyor.
Duygusal anlamda ulaşılamayan ebeveynlere sahip pek çok kişi ebeveynleri hayattayken o kadar çok acı çeker ki fiziksel anlamda onları kaybettiklerinde geriye akıtacak çok fazla gözyaşları kalmaz.
Artık ne mutlu ne de mutsuzum. Her şey geçip gidiyor. Bu zaman kadar yaşadığım, soğuk bir cehennemi andıran sözde “insan” dünyasında tek gerçek bu. Her şey geçip gidiyor