İçimde kopan fırtınalar yüreğimdeki mermilerle karışıyor. Şu pas tutmuş kaburgaların arasında süregelen olaylar canımı acıtıyor. Ama sonra yavaş yavaş acılarını sevmeyi öğreniyor insan.
İçinde onlarla birlikte yaşamaya devam ediyor. Bir "umut" diye onlarla konuşuyor, onlarla dertleşiyor ve daha çok seviyor onları...