Hepsi dayanılmaz bir kederle dolu gibi göründü.Yaylanın siyah beyaz manzarasını izlerken,kederin dünyayı tanımlamak için önemli bir sözcük olduğunu anlamıştım.Her şeyin temelinde bu yatıyordu,beşinci elementti,özün özüydü.
Camilla,Vera hepimiz kısa bir süre için vardık,sonra başka bir yere gidecektik;hayatta değildik aslında,hayatta olmaya çok yaklaşıyor ama olamıyorduk. Öleceğiz.Herkes faniydi.Sen bile Arturo,sen bile fanisin.
İkna edici değildim,daha çok acı çekmesine neden oluyordum çünkü kendi cehenneminde yanıyordu.Benden öyle uzaktı ki sesimin sedası mesafeyi büyütüyordu.