Olmayacağını bile bile istemek neden?
Umut böyle bir şeydir. Kalbine unut diyorsun dinlemiyor, umut diyorsun yoluna devam ediyor. Bir umutla bekliyor baharı. Ona adım atacak gücü kalmadı ama bir gülse koşacak gibi. Son nefesi kalmış ama istese onu da ona verecek gibi. Bazı kalpler böyledir mesela, gönül ferman dinlemiyor lafı tam olarak onlara ait. Söz geçiremiyorsun. İmkansız, olmaz böyle bir şey, boşuna girme bu yola canın acır diyorsun. Yolun sonu çıkmaz diyorsun ama yine de dinlemiyor seni. Kendi bildiğini okumaya devam ediyor. Elbette bir şeyleri başarmak için uğraşacaksın, ama körü körüne tutulma yeter. Olmayacağını bildiğin şeyleri zorlama demiyorum. Sadece abartma yeter. Sen değerlisin, kendine sahip çık.
Oysa mutlu olduğumuz zamanlarda gülüp geçiyoruz, komik olan bir şeye defalarca gülmeyiz. Bir defa güleriz, hadi iki defa gülelim. Ama bize öyle acılar bıraktılar ki yıllar sonra bile tazeliğini korudu. Baktık ağladık. Düşündük üzüldük. Acıları, mutluluktan ayıran temel özellik kalıcı olmaları. Çıkmayan zorlu leke gibisin....