Ece Nur Durmaz
@Ecenurrd
Öğrenci
12 Haziran
56 okur puanı
Ekim 2020 tarihinde katıldı
“... Ormanda yolunu yitirmiş çocuklar gibi terk edilmişlik içerisindeyiz.
Önümde durup bana baktığında, ne sen benim içimdeki acıları anlayabiliyorsun, ne de ben seninkileri... Ve senin önünde kendimi yere atsam, ağlasam ve anlatsam bile, biri sana cehennemi sıcak ve korkunçtur diye anlattığında cehennem hakkında ne bilebilirsen, benim hakkımda da ancak o kadarını bilebilirsin.”
Sadece kaygı duyarak sevebiliyor. O, sonsuza kadar ağabey.
Sevginin bir amaca benzetildiği dünya nasıl da gülünçtü ve aksine, sevginin diğerinin gözlerinin içinde boğulmak olduğunu anlamamak ne yazıktı,
Hayatının sınırlarını belirleyen kaygıydı.