Bir şeyler yapıyorum, yürüyorum, konuşuyorum, yemek yiyorum yani her zaman yaptığım işleri sürdürüyorum ama nasıl anlatsam, bir boşluk duygusu içinde.Sanki içimde derin bir hiçlik var.
Boşnak halkı olarak savaşta ölenlerimizin arkasından ağlamıyorduk.Savaş buydu demek ki!Anormal olan şeyleri nasıl da normalmiş gibi görmeye başlamıştık.
İnsanoğlu öyle garip bir varlıktır ki her şeye alışır.Her alışmadığı şeyden de korkar.Hatta bazen o kadar korkar ki,ölümü,(mesela) dünyada en çok geçici olduğu bilinen mutluluktan ayrılmaya bile tercih eder.