O gün senin dansını izlediğimde başka bir şey daha gördüm.Yepyeni bir dünyanın hızla yaklaştığını gördüm.Daha bilimsel,verimli bir dünya,evet.Eskiden beri var olan hastalıklara çareler bulunan bir dünya.Çok iyi.Ama aynı zamanda katı,zalim bir dünya.Sonra gözlerini sıkıca kapatmış,küçük bir kız gördüm,eski iyi yürekli dünyayı göğsüne yaslamış,artık kalamayacağını yüreğinde hissettiği bu dünyayı tutuyor ve ona yalvarıyor,onu asla bırakmasın istiyordu.Ben bunu gördüm.
Yıldızlar,acıdan delirmiş insanların gökyüzüne sıktıkları kurşunların açtığı deliklerdir.Bilim adamları sürekli yenilerini keşfettiklerini söylüyorlar.Bunda şaşılacak bir şey yok.Yukarısı bir gün dümdüz olacak.
Şuna inanıyorum ki bütün insanlar dünyaya en azından bir kitap yazabilmek için gelmiştir,başka bir şey için değil.İster sıradan ister çok özel olsun,önemi yok,yazmayan kişi yitik insandır,iz bırakmadan gelip geçer.
Güzel başlayan bazı romanlar ilerledikçe sarpa sarmaya başlar da bir umut okumaya devam edersin ya,hah işte ben öyle yapmayı bıraktım.Neresinde kaldığımı unutmamayım diye değil,tam da neresinde vazgeçtiğimi hatırlayayım diye sayfayı köşesinden katlayıp rafa kaldırıyorum,yani artık istemiyorum Osman.