Hani bazen birdenbire, sebepsizce düşünceleri öyle derin dalar da insan zamanı ve mekan unutur, hatta neyi düşündüğünü bile bilmez. Daha sonra kendi durumuna ve dış dünyaya yeniden aşina olmaya çalışır. İşte bu, ölümün sesidir.
Başkalarından ayrı ve bağımsız bir varlık mıyım ben? Bilmiyorum. Ama şimdi aynaya bakınca kendimi tanıyamadım. Hayır, o eski ben ölmüş, parçalanıp dağılmış; ancak aramızda hiçbir engel yok.