Sokak lambaları bir gönül yarasıdır, pencerelere de yollara da aynı kederle vurur. Ben bakarım. İçime bakar gibi bakarım. Kalabalıktan korkar gibi bakarım. Selvilerle konuşur gibi bakarım. Bütün ayrılıklardan geriye kalmış ağıtlar gibi bakarım...
Sevinç olağanüstü bir his mi ? İnsanın normal hali bu olamaz mı yani ? İnsanın aklı ve ahlak gelişimi ne kadar yüksekse, ne kadar özgürse, hayat ona o kadar keyif verir.