youtu.be/yxgizvzZerg
Havva ana: Anlatma bana Yusuf. Serseri bir gezegenden ne farkın var senin? Bu gençliğinle, kuvvetinle ne yapacaksın çok merak ediyorum?
Yusuf: Ne mi yapacağım? Bir gün bütün gücümle aşık olacağım. işte o kadar.
Ey Âdem; sen gözü görmez bir kimse değilsin; lâkin kaza gelince göz görmez olur.
...
Hele gönül gözü yok mu? O bu göze nisbetle yetmiş kat azizdir, yetmiş derece kuvvetlidir.
Ev, dünyaya kök saldığımız yerdir. Sorgusuz sualsiz kendimiz olabildiğimiz yer... Aile ise “kalpsiz bir dünyada son sığınaktır"; şefkatin son kalesi. İnsan kimliği hatıralarla oluşur. Aile bu bakımdan hatıraların evidir. Bir evi “yuva” yapan da budur..
M. Kemal Sayar