✿e
@Eddybooks
Sanal kütüphaneme hoşgeldiniz
~zeze~
46 okur puanı
Ekim 2025 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Öncelikle hayatımın 26 yılını bu kitabı okumadan geçirdiğim için kendimden özür dilerim. Ama her insan kendi kişisel menkıbesini zamanı geldiğinde yaşar. Bu kitabı okuma zamanım şimdiydi. Belkide hayatıma şimdi girmesi gerekiyordu. Tam şimdi öğrenmem gereken bir şeyler vardı. Eminim ki en doğru zamanda geldi bana.
Okumadıysanız okuyun. Okuduysanız bir daha okuyun.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Hiçbir şey anlatmayan bir kitap.
Diğer incelemeleri okuduğumda bu kitabın neresini beğenmişler neresine bu kadar abartmışlar diye düşünmeden edemedim.
Bu bir roman değil bazı mektupların toplaması gibi. Mektup okuyorsunuz ama bu mektubu kim yazmış kime yazmış ne zaman yazmış kişiler karmakarışık zaman karmakarışık. Doğru düzgün ne kişi var ne yer var ne zaman var.
Herhangi bir karakter gelişimi yok. Olay akışı zaten yok. Konu yok. Öylesine bir şeyler yazılmış gibi işte.
Şairane cümleler kurmaya çalış ama saçma geldi bana. Hemen bir örnek vereyim.

“ iki başlı bir kuzu gördük…
Şaşırmamışlardı. Bu dünyada her şey olabilirdi. Oysa ben, gerçek bir insan olduğum ilk o gün anlamıştım.”
Ne alaka iki başlı kuzu görmenle insan olduğunu o gün anlaman mesela. Ben mi anlayamıyorum bazı şeyleri yoksa gerçekten alakasız cümleler mi var emin olamıyorum ama kitabın çoğunluğu böyle alakasız cümleler.
Kısacası hiç sarmadı zaman kaybı.

Nasıl Almanyasın vahşetini dokuz yaşında bir çocuğun gözünden görüyoruz. Çocuğun tüm masumiyeti üzerinde ama Nazi kumandanı olan babası çok sıkı bir milliyetçi. Adam Führerin de kankası çıktı. Kitabı biliyordum zaten sonunu da biliyordum. Bu çocuk tanıştığı Yahudi arkadaşıyla hiç bilmeden gitti Nazi kampına orada yandı kül oldu.
Şöyle ki bu asla bir çocuk kitabı değil yetişkin gözüyle okunduğunda bana pek de duygusal gelmedi o dönemin korkunçluğunu hissederek okuduğum için ama belki küçükken okusaydım daha duygusal gelebilirdi. 
Şeker Portakalı, beni derinden etkileyen nadir kitaplardan biri oldu. Küçük bir çocuğun bu kadar içten, bu kadar duygusal ve sevgiye muhtaç oluşu beni hem sarstı hem de düşündürdü. Zeze’nin evinde ve ailesi içinde yaşadığı dışlanmışlık, ilgi ve sevgi eksikliği içimi acıttı. Bir çocuğun yaramazlıklarının ardında aslında görülme ve sevilme ihtiyacı olduğunu bu kadar güçlü anlatan başka bir hikâye okumamıştım.
Kitabı okurken bazen kendimi Zeze’de buldum; bazen de ona sarılmak, onu korumak istedim. Onun hayal dünyasına sığınışı, kurduğu dostluklar ve kalbindeki kırılganlık beni her sayfada biraz daha içine çekti. Özellikle yaşadığı hayal kırıklıkları ve duygusal anlar uzun süre etkisinden çıkamadığım sahnelerdi.
Şeker Portakalı bana, bir çocuğun dünyasının ne kadar hassas ve derin olabileceğini gösterdi. Sevginin bir çocuk için ne kadar hayati olduğunu bir kez daha hatırlattı. Her okuduğumda beni yeniden etkileyen, kalbime dokunan bir eser olarak hafızamda yer etmiştir.
Algernon’a Çiçekler, zekâ ile mutluluk arasındaki ilişkiyi çok sarsıcı bir şekilde anlatan bir roman.
Charlie’nin ameliyattan sonra hızla zekileşmesi ilk başta umut verici ama zamanla bunun onu daha mutlu yapmadığını görüyoruz. İnsanları, geçmişini ve yalnızlığını fark ettikçe aslında acının da arttığını hissediyoruz. Hayat farkındalığı arttığı zaman aslında düşündüğü kadar mutlu olamadı. Her şeyi bilirsen aslında hiçbir şey bilmediğini fark edersin derler ya onun gibi. 
En çok da Charlie’nin bir süre sonra zekâsının geriye gideceğini anlaması ve bunu bunu kabullenmeye çalışması beni çok etkiledi. Başta çok zeki olup sonra her şeyi yavaş yavaş kaybetmesi gerçekten çok üzücüydü. Ulaşabileceği en üst zeka seviyesine en yüksek bilgi seviyesine ulaştıktan sonra bütün becerileri yavaş yavaş kaybetti. Sürekli yukarı doğru ilerleyen o grafik bu sefer aşağı doğru ilerlemeye başladı.
Kitap bana zekânın her şey olmadığını, asıl önemli olanın anlaşılmak ve sevilmek olduğunu düşündürdü. Bitirdikten sonra insanın içini acıtan ama uzun süre akıldan çıkmayan bir hikâye. 
