Bilgisini sıradan bilginin üstüne çıkarmayı hedefleyen bir kişi, kuşkularını, sıradan insanların icat ettiği konuşma biçimlerinden almaktan utanmalıdır.
Bencillik… Ah, şu bencillik! İnsanı bazen zirveye çıkarabilir; ama sonunda her zaman kimsesiz ve yalnız bırakır. Tıpkı Aziz Bey’in başına gelenler gibi…
Bir çift göz uğruna her şeyi göze alan; aldatılmaktan, başarısız olmaktan hep kaçan, başka hiç kimseye, kaybedene kadar değer vermeyen bir adamın hikâyesi…
Uyumak ve uyandığında hayatının acı veren o safhasının hiç olmamış olduğunu görmek istemişti. Ömrünü pişmanlıkların damgaladığı bir yığın insan gibi...