Köklerini coşkunun plansızlığından alan sevgi değere dönüştüğünde ancak o değerden aşk doğar, kömürün elmasa dönüşmesi gibi, basınca, zorluklara ve hayatta kalmak için de en önemlisi çabaya ihtiyacı vardır aşkın. Aşk çabadır. Emektir. Gayrettir. Mücadeledir...
En çok da kişinin kendisiyle mücadelesidir.
Sevgi verilen her değerin ve dolayısıyla o değere sahip çıkmak için kendini bir şövalye gibi ortaya koyan çabanın da hammaddesidir.
Sevgide çabayı mayalayıp değere dönüştürebilenler, gerçek aşk ile tanışırlar. Ama her sevgi çabaya dönüşmez, yani aşk öyle kolay mayalanamaz, doğamaz.
İşte bu yüzden çabaya âşıktır aşk.
Hissedenin kudretine, sadakatine ve en önemlisi samimiyetine bağlı olarak koyar kendini ortaya coşkulu bir fütursuzlukta...