Ensar Yazıcı
@Ediath
23 yaşında fizyoterapi mezunuyum. Fantastik ve korku türü kitapları okumayı severim. Amatör yazarlık yapıyorum.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Ey Cidi Maymun Sonunda Kandurdun Herkesi
Narnia serisinin adıyla da belli olunacağı üzere son öyküsü olan Son Savaş, beklentilerimin maalesef altındaydı.
Her zaman genç bir kahramanın bir şeyler etmeye çalışmasının bu yedinci kitabı C.S Lewis abi. Bir müddetten sonra bu konsept çok sıkmaya başlıyor. Hikaye bir maymunla bir eşek üzerinde başlıyor. Narnia'da töbe Tanrı bir aslan figüründe olduğu için herkes Aslan gördüğünde "Tanrım!" diyor. Maymun eşeği aslan kılığına sokup bunun pazarlığını yapmaya başlıyor. İleride bu pazarlığı o kadar büyümeye başlıyor ki Narnia'lılar bile Aslan'ı inkar etmeye, inkar etmese bile Aslan'ı sevmemeye başlıyorlar. Bu da kıyametin yaklaştığına sebebiyet.
Kitabın hikayesini genel olarak beğenememiştim. Güneylileri hep kötü göstermekte yazara yakıştıramadım. Sadece bir güneyli güzel gösteriliyordu onunda zaten Aslan'a herhangi bir inancı olmadığı için Arafat gibi bir yerde kalıyordu sanırsam. Biraz alttan alttan ırkçılık hissetmiştim. Kitabın finalini de ne beğenmiş ne de nefret etmiştim. Tamamen nötrdüm. Serinin son kitabı olması dolayısıyla genel hikayenin de sonu olduğu için finalini daha epik ve güzel bir şey beklemiştim. Bazı okuyucular memnun olabilir, bazıları ise sevmeyebilir. Tash karakteri ise bence çok havalı.
Gene de Narnia serisine başlamanızı, okumanızı öneririm. Bazı kitaplarda sıkılabilirsiniz ama çoğu yerlerde de eğleneceksiniz.
Neresun La Rilian
Gümüş sandalyenin konusu, At ve Çocuktan sonra en sevdiğim hikayeydi. Eustace'a diğer ana karakterlerden daha çok ısınmam bu hikaye ile olmuştu. Kitaptaki dev figürleri olsun, Caspian'ın oğlu kaybolup onu aramak için yola çıkan üç arkadaş olsun, kötü karakter cadı olsun gayet keyifliydi. Coğrafyayı çok iyi kullanıp yazarın hikayeye dönüştürdüğünü düşünüyorum. Suratsız karakteri de favorimdir.
Ne Ettin Be Ömer
Türk yazarlardan kaçıp okumamayı tercih eden ben, bu yazarla birlikte ön yargımı yenmiştim. "Türkler hep romantik konuları ele alıp yazıyor, hiç mi konu kalmadı!" Diyordum. Doğru, türk yazarların bir kısmı cidden hep aynı konu üzerine yoğunlaşıyordu ama kitaplarında sadece romantizm yoktu. Dram vardı, toplumsal baskılar vardı, sürükleyici bir olay akışı vardı...
Kardeşimin kütüphanesinde bulunan İçimizdeki Şeytan, boş bir günün boş bir vaktinde alıp incelemiştim. Kardeşim okumam gerektiğini, çok seveceğimi söylemişti. Bende ona uyup kitabı aldım ve okumaya başladım.
İlk sayfaları bana sıkıcı gelse de hikaye yavaştan kendini açmaya başladı. Ömer'in Macide'ye olan aşkı ve parasızlıktan dolayı girdiği depresyonlar. Macide'nin Ömer'e olan kesintisiz aşkı ve ona her türlü yardımcı olmaya çalışması. Başlarda sıkıcı olsa da hikayeye yeni olaylar ve yeni kişiler girdikçe tempo artmaya başladı. Sonunda da memnun ayrıldım diyebilirim.