Ensar Yazıcı
@Ediath
23 yaşında fizyoterapi mezunuyum. Fantastik ve korku türü kitapları okumayı severim. Amatör yazarlık yapıyorum.
Reklam
Yaz Günlerinde OkunurFantastik
Yüzüklerin Efendisi filmine ne kadar hayran olmuş olsam da, konu kitapları olunca sessizliğimi koruyan biriydim. Hiçbir kitaplarını okumamış, okuma gereği de kendimde görmemiştim (tabii bu konudaki pişmanlığım Yüzüklerin Efendisi : Yüzük Kardeşliği incelememde mevcut). Hal böyleyken bir gün abim bana "Hobbit'ten bile daha önce geçen efsane olaylar var. Sauron'un bile efendisi var ! Gandalf o zamanlarda yaşasa normal bir askerden başkası olamaz. Büsbüyük tanrılar dağları yok edip savaşıyorlar." demişti. O kadar şaşırmış ve heyecanla dinliyordum ki, 40-50 dakika süren köy yolculuğum bir anda bitivermişti.
Abimin anlatıları olsun, youtube'dan gördüğüm videolar olsun Silmarillion'a başlama kararı almıştım. O zamanlarda internetten pek alışveriş yapmadığım için yaşadığım yerde daha pahalıya satın almıştım. Anneme kitaba kaç para verdiğimi söyleyince yüzündeki buruşukluğu halen daha hatırlıyorum. Odama geçtiğimde kitabın sayfa sayısı beni korkutmuştu. Hayatımda hiç 600 sayfadan fazla bir kitap okumamıştım. İçeriğine az bakınca yazıların büyük olduğunu fark edince biraz rahatlamıştım. Ama bilirsiniz, bir kitabın sayfa sayısı ne kadar fazlaysa ona başlamak o kadar zordur. Bende bir süre Silmarillion'a hiç başlamadım.
2022 yazında kuzenlerim bize gelmişti. Günlerimiz genellikle dışarı çıkıp dolaşarak, evde bilgisayar oynayarak geçiyordu. Memleket beni o kadar baymıştı ki kaçış yolları arar olmuştum. Silmarillion'da gözüme işte orada çarpmıştı. "Bu sıkıcı yaz günlerini 696 sayfa okuyarak geçirebilirim !" demiştim. Böylelikle kitaba başlamış oldum.
Kitap hakkında düşüncelerim inişli çıkışlı olucak. Bazı yerlerde sayfalar dolusu okudum, bazı yerlerde ise on sayfadan fazlasına tahammül edemedim. Silmarillion bir hikaye değil de tarih kitabı gibiydi benim içim. Anlatım tarzı
Oy Aredhel Oy!Fantastik
Gondolin'in Düşüşü Tolkien'in diğer hikayelerine nazaran yayınlamayıp not olarak sakladığı seridir. Oğlu tarafından hazırlanıp ve derlenip piyasa sürülen Gondolinin Düşüşü, beni bazı yerlerde tatmin etmiş, bazı yerlerde de sıkmıştı.
Tuor adlı bir insanın Tanrı Ulmo tarafından elçi olarak seçilip Gondolin adlı bir elf kentine yollanması anlatılıyor. Morgoth'un egemenliğinde olan dünyada insanlar ve elfler işkence edilerek öldürülmektedir. Tuor'un amacı saklı Gondolin kentini bulup, tekrardan insanlar ve elflerin birleşip Morgoth'a karşı savaşa girmeleridir. Aksi taktirde Morgoth daha da güçlenecek ve tüm Arda'nın hakimi olacaktır.
Kitaptaki soy ağacı olsun, hikaye olsun ve coğrafi betimlemeler olsun gayet güzeldi. Hikayenin geçirdiği evrimi de biz okuyuculara sunması güzeldi ama bu yöntem benim pek sevdiğim şey değil maalesef. Ben birden fazla hikaye okumaktansa tek bir hikayeyi okumayı tercih ederim. Ondan yer yer sıkıldığım oldu.
Kitabın başı biraz sıkıcı başlasa da ortalara doğru kendinizi kaptırmaya başlıyorsunuz. Morgoth'un Gondolin Kentine olan amansız baskını, hanedanlara mensup elf savaşçıların kudretli dövüşleri, Gondolin'den kaçış, bu gibi sahnelerde oldukça eğlenmiştim. Her bir ana karakteri çok sevsem de Turgon ve onun kız kardeşi Aredhel'den oldukça nefret ettiğimi söylemem lazım. Aredhel Gondolin'den çıkmak istiyor, Turgon izin vermeyince de "Ya Banane Gidicem İşte!" Diyor. Turgon izin verip yanına elf savaşçılarını koyunca da "Ya istemiyorum işte!" Diyor. Ormanda bir kara elf tarafından kaçırılıp himayesi altına alınınca da "Ya ben eve dönmek istiyorum işte!" Diyor. Kocası da "Bak kızım abudik gubudik hayaller kurma benimsin kendi rızanla ormanlarıma geldin hem sen istememiş miydin oradan ayrılmak" diyince de "Ya banane gidicem işte!" Diyor. Çocuğunu
Prens Caspian, At ve Çocuk hikayesi kadar sevmesemde kesinlikle ikinci kitap yani Aslan, Cadı ve dolaptan daha iyiydi.
Narnia'ya yanlışıkla gelen ilk insanın torunları olan Caspian'ın soyu (Telmarinler), geçmişte Narnia'lılarla beraber huzur içerisinde yaşarlardı. Yavaşça Narnia'dan kopmalarıyla beraber konuşan hayvanlar tamamen bir efsaneye dönmüştü. Caspian diktatör amcası Miraz boyunduruğu altında yaşayan biridir. Amacı tekrardan kral olup Narnia'lılarla eski huzuru yakalayabilmektir. Tabii bu amacı sonralardan olacaktır.
Kitabı okurken bazen sevmiş, bazı yerlerde de sıkılmıştım. Gene de coğrafi özellikleri olsun, Caspian'ın başarı öyküsü olsun kitap güzeldi. Peter, Edmund ve Lucy'yi tekrardan burada görüyoruz. Sevmediğim ve torpilli yazılmış ana karakterler olduğunu düşündüğüm için hikayede rol oynamalarını beğenmedim. Özellikle ikinci kitapta çocuk olarak dünyaya dönüp caspian zamanında sadece 1-2 yaş büyüdüklerini görünce, o eski sıkıcı tema tekrar gelmiş gibi hissettim.
