Ensar Yazıcı
@Ediath
23 yaşında fizyoterapi mezunuyum. Fantastik ve korku türü kitapları okumayı severim. Amatör yazarlık yapıyorum.
Reklam
Ah Be Eustace
Şımarık çocuk Eustace'ın hikayenin sonlarına doğru akıllanıp olgunlaşması, Peter, Susan, Edmund ve Lucy dörtlüsünden en çok katlanabildiğim ve sevdiğim Edmund'un da hikayede olması sebebiyle iyi bir kitaptı diyebilirim. Peter yerine Caspian'ın olması, Susan gibi vasıfsız karakterin yerine her şeye merhamet göstermesiyle insanı sinir krizlerine sokan Lucy'yi gene de tercih etmiştim.
Caspian'ın babası kardeşi Miraz tarafından katledildikten sonra yedi lord ülkeden sürülmüştür. Uzak adalara doğru giden ve denizden korkmayan tek Telmarlılar olan bu lordların akıbetini merak eden Caspian, lordların başına ne geldiğini öğrenmek için bir gemi inşa ettirir. Sonrasında da maceraya başlar. Eustace, Edmund ve Lucy odada birbirlerine laf atarken tabloda resim dikkatlerini çeker. Tabloya biraz daha detaylı baktıklarında bir anda kendilerini gene Narnia'da bulurlar. Eustace hikaye boyunca diğer karakterlere çok sorun çıkarsa da, hikayenin sonuna doğru çok önemli görevleri yapan kişi olacaktır.
Kaba taslak hikaye böyle başlıyor diyebilirim. Hikayenin sonu da beni tatmin etmişti. Her adadaki fantastik maceralar merakınızı arttırıyor. Diğer bir adaya doğru gittiklerinde "Acaba başlarına şimdi ne gelicek ?" diyorsunuz.
Dal Oğlum Carcharoth Dal !
Silmarillion'da ve Bitmemiş Öykülerde geçen Beren ile Luthien'i okuyup okumamak arasında kalmıştım. Romantizm hiç bana göre değildi ve belkide okuduğum en sıkıcı öykülerden biriydi Beren ile Luthien...
Böyle düşünmeme rağmen kitabı sıkılmadan bitirebildim. Tek sıkıntısı öykünün geçirdiği evrimi detaylı olarak ele alıp kitapta işlenmesi. Beren'in ilk başta bir elf olması sonra insan olması, kötü kedilerin olup sonra ki versiyonda çıkarılması gibi şeylerle hikayeye hepten hakim oluyorsunuz.
Romantizm dediğim gibi sevmesemde kitapta kötü işlendiğini düşünmüyorum. Sadece Luthien'ın Melkor'a nazaran daha torpilli yazılmış bir karakter olduğunu düşünüyorum. Bir elfin dans ederek bir tanrıyı uyutabilmesi... Biraz abartı olmuş sanki.
Detay Üstüne Detay
Silmarillion'dan sonra gözüm uzun süre Bitmemiş Öykülerde kalmıştı. 750+ sayfasıyla beni Silmarillion'dan çok korkutmayı başaran bu kitabı kötü günler için saklıyordum. Ailevi durumların yaşandığı ve o çetin kış vaktinin geldiği zamanda elime aldığım bu kitap, o kötü günleri geçirmemde bana yardımcı olmuştu.
Bitmemiş Öyküler adından anlaşılacağı üzere Tolkien'in yazıp bitirmediği öyküleri konu alıyor. Oğlunun hikayeleri derleyip ve birleştirip yayıma sürdüğü Bitmemiş Öyküler, Silmarillion'da ki gibi beni yer yer mutlu edip yer yer de sıkmıştı.
Galadriel ile Celeborn'un Öyküsü, İkinci Çağ'daki Sauron'un öyküsü, Numenor'un Çöküşü, Turin Turambar'ın daha geniş hikayesi benim favorilerimdi. Birinci çağda olan olayların Silmarillion'dan bağımsız detaylarını da anlatmasıyla kafamda tam bir Orta dünya portresi kurmamı sağlamıştı.
Kitabı olayların nasıl yaşandığı ve nasıl sonuçlandığıyla ilgili bir tarih kitabı olarak düşünebilirsiniz. Yazıları küçük ve sayfa sayfası fazla olduğundan sıkılabilirsiniz. Özellikle son kısım yani sözlük kısmını okumak benim için bir çileydi. Zaten yüzlerce olan yabancı kelimeleri "Bari anlamlarını öğreneyim" diye okumaya başladığım sözlüğü bitirmem yaklaşık 20 günümü almıştı. Kitabı bitirmem ise bir buçuk- iki ayımı almıştı. Gene de her orta dünya hayranın okuması gerek bir kitap olduğunu düşünüyorum. İçindeki detaylar ve öyküler, belkide Tolkien'in tüm eserlerinden daha fazla çünkü.