Ensar Yazıcı
@Ediath
23 yaşında fizyoterapi mezunuyum. Fantastik ve korku türü kitapları okumayı severim. Amatör yazarlık yapıyorum.
Puan vermedi·600 syf.··
Beğendi
·2024 18. kitabı
·44 günde okudu
·Okunma: 21 Mayıs 2024 11:28
Küçükken oyununu görmüştüm. Kötü bilgisayarımda kasarak açılabiliyordu. Lakin oyunun başlarında sıkılmış ve içime bir daraltı gelmişti. Oyunun atmosferi çok ciddi duruyordu. O yaşlarda korku oyunları bitirmiş olan ben bile oyunun bu atmosferine katlanamayıp başlarda bırakmıştım. Seneler sonrasında abim kitabını aldı ve eve getirdi. İlk bakışmamız pek iyi değildi. "Oha 600 sayfalık kitap!" demiştim :D Çok üşenmiştim ve oyununu da hatırlayınca kitabın ne kadar çok detay barındırabileceğini düşünüp okumamıştım.
Aradan bir kaç sene daha geçti ve abim evlenip evimizden bazı kitapları peşinde götürdü. Metro'da bu kitaplardan biriydi. Bir şeyin varlığı sizde olmadığı zaman anlaşılır. Metro'da evimden gittiği andan beri aklımda olan ve okumak istediğim bir kitap haline gelmişti. Abime yazıp yazın bize geleceği vakit kitabı getirmesini istedim. O da kırmayıp Metro'yla beraber aklımda ne kadar kitap kaldıysa hepsini geri getirdi. Böylelikle okumaya başladım Metro'yu.
Kitap 20 bölümden oluşuyor. Her bir bölüme bir gün ayırsam totalde 20 güne bitiririm diye düşündüm. Lakin düşüncelerim hatalı çıkacak olacak ki kitabı bitirmem bir buçuk ayımı aldı. Üniversite'deki vizelerim, spor hayatım ve geçirdiğim kötü ilişkiden dolayı kitabı bir bıraktım bir tekrar başladım. Hayatımla beraber devam eden bir öykü olduğu için, cidden yeri bende ayrı olan bir kitap oldu.
Korktuğumuz senaryo başımıza geldiği bir evrende geçiyor Metro. Bütün ülkeler elindeki son atom bombasına kalıncaya kadar kullanmış, neticede yaşamın imkansızlaştığı bir dünya kalmıştır. Savaş sırasında içlerinden bazı şanslı kişiler metrolara sığınmış, radyasyonun yıkıcı etkisinden böylece korunmaya çalışmışlardır. Ana karakterimiz Artyom, canavarlaşmış insanların istasyonlarına devamlı olan saldırıları sonucu yardım istemek
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Saf depresifliğin dışavurum hali
Rus edebiyatının depresifliği, kişinin devamlı yalnızlığı ve fakirliğiyle insanlardan tamamen soyutlanmış bir yaşam sürmesi... her zaman ilgimi çekmiştir. Bu tür eserlerde hep karakterin sonlara doğru çok iyi yerlere geleceğini, mükemmel işler başaracağını hayal ederim. Her zaman da bu hayalim içimde kalır çünkü Rus Edebiyatı distopyasının hatları o kadar keskindir ki buna farklı bir kurgu eklemek cahillik olur.
Kitabın ilk yarısını maalesef sevemedim. Karakterin depresifliği saf bir şekilde okuyucuya aktarılıyor ve bu dıştan güzel gözükse de içten bence öyle değil. Devamlı devamlı aynı psikolojik sıkıntıların farklı örneklerle betimlenmesini görmek bir süreden sonra beni baya sıktı. Ama o diğer yarısı yok mu... Diğer yarısı gerçekten güzeldi. Sevmediği okul arkadaşlarıyla sırf gururu yüzünden buluşması ve onlarla aynı statüde olduğunu kanıtlamak için yaptığı garip hareketler bana kendimi hatırlattı. Kitabın o kısımlarını okurken sanki yakın geçmişteki beni görüyordum. Dostoyevski işte böyle okuyucuyu gerçekten hikayesine çekebiliyor. Finalini de beğenmiştim (tam olarak ne oluyor hatırlamıyorum ama kitaptan mutlu ayrıldığımı hatırlıyorum). İlk yarısından sıkılıp, ikinci yarısında bu kadar beğenebildiğim tek kitap olmuştur yeraltından notlar... Öneririm.