Ensar Yazıcı
@Ediath
23 yaşında fizyoterapi mezunuyum. Fantastik ve korku türü kitapları okumayı severim. Amatör yazarlık yapıyorum.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
En büyük kötülüğün torunu Cthullu...
Küçüklüğümden beri Cthullu adlı yaratığı duyuyordum. Abimin yanımda devamlı bu mistik yaratığı övmesi olsun. Conarium, Call Of Cthullu gibi Lovecraft temasını işleyen oyunlar olsun maruz kaldığım bir efsaneydi. Bir yandan okumak istiyor, bir yandan ise okumak istemiyordum. Yazarın yazdığı eserlerde ilk okuduğum kitabı Deliliğin Dağlarında idi. O kadar çok betimleme ve tanımlama vardı ki her cümlesini anlamak için verdiğim çabayı derslere verseydim eğer şu an belki de daha iyi bir bölümde okuyabilirdim :D Neyse, bu tür sebeplerden dolayı ilk başta ön yargılı yaklaştım ve uzun bir süre okumadım. Conarium'u bitirmem ve Call Of Cthullu'ya başlamaya düşünmemle kitap aklımda tekrardan gün yüzüne çıktı. Artık kaçarı yoktu, coğrafi terimleri inciğine cıncığına kadar anlatacak olsa da o kitabı okumam lazımdı.
Bilirsiniz ki Lovecraft korku edebiyatı türünde zirvelerde yer alan bir yazardır. Her öyküsünde farklı bir konu ele alınmış oluyor ve sadece iki cümle okuyarak bu öyküleri Lovecraft'ın yazdığını anlayabiliyorsunuz. Cthullu'nun Çağrısı benim okuduğum dördüncü lovecraft kitabıydı. İlk üç kitaptan genel olarak zevk almış, dördüncüsüne karşı heyecanlanmıştım. Sonuçta Cthullu'nun Çağrısı Lovecraft'ın bilinmesinin belki de en önemli sebebiydi. Peki ya beklentilerimi karşılayabildi mi ?
Her ne kadar konular ve yerler her öyküde farklı olsa da, atmosfer olarak hep aynı tonda ilerliyor. Bu kulağa güzel gelebilir ama olayların gidişat şekli ve aynı betimleme tarzlarını defalarca okuyunca bir müddetten sonra sıkılabiliyorsunuz. Karanlıkta Fısıldayan, Innsmouth Üzerindeki Gölge, Deliliğin Dağlarında gibi eserlerinde ki o karanlık ve gerilim dolu atmosfer nasıl ise, Cthullu'da da bu atmosfer hakim. Ben daha çok korku edebiyatı yazarlarının her öyküsünde farklı bir bakış açısıyla
Başsız Reis
Garip bir şekilde eski tarzda yazılan korku hikayeleri hoşuma gidiyor. Günümüzde korku hikayeleri kadar gerilimli değiller, olay akışları daha basit, sadece öykünün başını okuyarak sonunu tahmin edebiliyorsunuz ama bunlara rağmen sizi kendine çeken bir yapısı var.
Uykulu Kuytu Söylencesi abimin aldığı bir kitaptı. Zaman zaman gözüme çarpsa da uzun bir zaman okumamıştım. Bir gün abim yavaştan kitaplarını geri istemeye başlayınca bu kitabın değeri benim gözümde büyümüştü. Evet, bu kitabı okumam lazımdı...
Bir çok korku kitabı okudum. Bazı kitaplar hikayelerdeki detaycılığıyla beni kendisine çekerken, bazıları sadece atmosferiyle beni büyülemiştir. Uykulu Kuytu Söylencesi ikincisine daha yakın olsa da diğer korku hikayelerine kıyasla atmosferine hepten girdiğimi maalesef söyleyemeyeceğim. Kısaca beş-altı yaşındaki çocuklara uyku vaktinde yaramazlık yapmasın diye anlatılan öykülere benziyor diyebilirim. Gene de, başsız süvarinin kapkara atı ve elinde baltasıyla gece vakti size doğru koştuğunu hayal edince yirmi iki yaşındaki ben bile biraz ürküyorum.
Namaz kılıyor, oruç tutuyor ama bunları tam olarak neden yaptığımı bilmiyordum. Bir gün boş boş otururken bu soru kafamda daha büyük bir yer etti. Artık gidip bunu araştırmanın zamanı geldi diye düşündüm ve ilk iş kütüphanemde bunla ilgili şeyler var mı bakmak oldu.
Günümüz Meselelerine Fetvalar tam bu anda gözüme çarptı. Sayfa sayısının az, anlatım tarzının sade olması kitabı okumama yetti. Ne yazık ki okuyalı uzun bir süre olduğu için kitaptaki çoğu yerleri hatırlamıyorum. Gene de kitabı okuyup bitirdiğimde tatmin olmuştum.
