Sadece, insanın kendine acı çektirmesi, başkalarının ona çektirmesinden biraz daha iyi bir duygu veriyordu. Kimse bakire hayatla ölmeyecekti. Bari en az tecavüze uğrayanlar olalım istedik!
Dökemediğim için gözyaşı, nefret ediyordum kendimden. Vücudumda litrelerce su dolanıyordu ama sanki hepsi sözleşmiş gibi saklanıyordu, onlara en çok ihtiyacım olan anda.
İçimdeki iyimserliğin nedenini anlamış değildim. Büyük ihtimalle, çaresizlikten kaynaklanıyordu. O kadar ne yapacağımı bilmez duruma gelmiştim ki, mutlu olabileceğimi düşünmeye başlamıştım.