Nursemin Doğan
@Edrn
Şu anda okuduğu kitap
Reklam
GECE AÇAN ÇİÇEKLER
"Yıllar akıp gittikçe en çok eksildiğiniz kelimelere muhtaç bir haldeyken, karşınızdakinin kim olduğundan, ne kadar inandırıcı göründüğünden ziyade, söylediği o efsunlu kelimenin büyüsüne kapılırsınız."
“En tehditkâr kötülükler, ortalarda görünmeyenlerdir. Çünkü insanların kalbinde bir maskenin ardında saklı durur. Ne zaman, hangi suretle görüneceği belli olmaz. En acıtanıysa, en yakınlarının kalbine çöreklenmiş ve en zayıf anında karşına çıkandır.”
Ah Halide Paşagil ah diyerek başlıyorum yoruma. Eseri okumaya başladığımda ilk başlarda kendimi veremedim anlamaya çalıştım ancak sonrasında ilerledikçe bir süpürgenin içine çeker gibi üffp diye çekiverdi beni içerisine... hatta okuyup bittikten sonra kendimi eksik hissettim. O konakta onlarla olmaya o kadar alışmışım ki tuhaf geldi bana bitiş sonrası. Eserde iki zaman dilimi kullanılmış ve arafta kalan karakterler... İstanbul’da yaşanan independenta tanker kazası da işlenmiş. Olayın yaşandığı zaman diliminde daha bebekmişim. Rabbim tüm felaketlerden korusun ülkemizi diyerek yoruma devam ediyorum. Halide, Cihangir, Zeliha ve Nihal ile dört kardeşin yaşanmışlıkları, korkuları, ruh halleri ve birbirleriyle paylaşırken kendi içlerinde hesaplaşmaları konu alınmış. Reyhan hanımın çocuklarını yetiştirmesi konusunda bence sınıfta kalmış. Her bir çocuğuna ayrı ayrı travmalar yaratmış. Her biri kendi çapında ayrı bedel ödemiş. Portredeki büyükanne Handan hanımın yaşadıkları, ortaya çıkan gizli sırlar, aşlar, acılar, hüzünler ve hasret... ve bir de meşhur Derviş Ali. Başta ve sonlarda da yer alan bir Deli Eşref. İlk sayfalarda konusu geçmiş olan Garip’e o kadar üzüldüm ki, Reyhan hanım neden öyle bir şey yaptı anlamış değilim. İçim parçalandı resmen. Halide ve akrep konusunda da nasıl öyle bir eylemde
Reklam