"Çocuk annenin şefkatini ana sütü gibi kana kana içmelidir. Çocukken şefkate doyan kişilerin büyüdüğünde duygusal açlığı olmaz. Şefkate doymayan çocuk hep olumsuz duygularını çoğaltır. Ruhunda kin biriktirir. Çocuk unutmaz. Annenin tutmadığı ellerini, okşamadığı saçlarını, sıvazlamadığı sırtını hiç ama hiç unutmaz. "
"Peygamberimizin eğitiminde itaatsiz çocuk yoktur. Ebeveynin asileştirip isyan ettirdiği çocuk vardır. Kucaklarımıza verilen melekleri isyan ile şeytanlara kaçırtmamak, ebeveynin öncelikli gayesi ve duası olmalıdır."
Peygamberimiz (asm) Çocuklara Nasıl Davranırdı?
Bugün bu kitaba başladım ve tevafuk olarak bugün de bununla bağlantılı dramatik bir sahneye şahit oldum. Küçücük boyu,zeytin gibi gözleri,melek yüzüyle bir çocuk annesinin yanında boş bir bebek arabası sürerken arabayı sadece kaldırıma çarptı. Dikkatle izliyordum sonra o minik ve ben annenin tepkisiyle çok kırıldık. Birden bağırıp bebek arabasını elinden alıp gitti anne. Sanıyor ki minik de arkasından geliyor... ama o ellerini çenesinin altında birleştirdi,etrafına bir göz gezdirdi sonra ağlamaya başladı. Evet belki anne gergindi üzgündü yorgundu sinirliydi. Ama kendisini tutmalıydı değil mi?
Çocuğuna gelecekte bu olay nispetinde büyük hasarlar vereceği gerçeğini düşünürsek evet kesinlikle anne kendisini tutmalıydı. Zaten minik de kaldırımı parçalamamıştı ki yahu!
Kitaptan önemli notlar:
Peygamber Efendimizin Çocuklara davranışlarından bazı tespitler:
Çocuğa bağırmamak
Ağlatmamak
Kızmamak
Öfkelenmemek
Değer vermek. Onun değerli olduğunu hep hatırlatmak. Çevreye de değerli olarak yansıtmak:)
"Her çocuk selim bir yaratılış ile doğardı. Bu, güzel ahlak üzere doğar manasını içermekteydi. Bu bakımdan çocuk eğitimi, çocuğun terbiyesi için değil çocuğun terbiyesiz edilmemesi için gerekirdi."