Arife kılıç
@Efiram
Toprak üstünde duruyorum,yıldızlar tapsınlar bana diye.
118 okur puanı
Ocak 2024 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
spoiler vardır1000Kitap
Çok üzüldüm. Çok ama çok üzüldüm.
Üzüldüğüm için ayrı bir kendime sövdüm. Öyle iki arada bir derede bıraktı beni.
Yitip giden hayatlar… Bazen ölen kurtuluyor, asıl acı geride kalanlara kalıyor. En çok da ailelere üzülüyorum. Ölen çocuğun ailesi için tarif edilmesi zor bir acı var ama öldüren çocuğun ailesi için de başka bir yıkım başlıyor. Özellikle bu kitap için konuşuyorum, yanlış anlaşılmasın.
Ciara’nın annesi yıllarca kendini ben onun annesiydim diye suçlamış. Babası vicdan azabına dayanamayarak intihar etmiş. Geriye iki çocuk kalmış: Ciara ve ablası. Ama ablası diğer kardeşinin adını bile duymak istemiyor. Çünkü o kardeş, ölen çocuğun katillerinden biri.
Ne yazık ki bunlar bize yabancı konular değil. Haberleri ne zaman açsak benzer olaylarla karşılaşıyoruz. Cinayetler, şiddet, hayatı daha yeni başlamış gençlerin yok olup gitmesi… Bazen yetişkinler, bazen de bu hikâyedeki gibi henüz çocuk yaşta olanlar böyle karanlık işlere karışabiliyor.
Çoğu insan suç işlemiş çocukların, zaman geçtikçe değişebileceğine inanıyor. Yaptıkları korkunç şeyin ağırlığını o an değil, iş işten geçtikten sonra fark ettiklerini; büyüdükçe bunu daha iyi idrak edip pişmanlık duyacaklarını düşünüyorlar. Bu pişmanlığın zamanla onları olgunlaştıracağını, yaptıklarından ders çıkaracaklarını ve bir gün topluma daha iyi, daha vicdanlı bir insan olarak geri dönebileceklerini umut ediyorlar.
Bir yandan da bazıları, böyle çocukların bu hâle gelmesinde ailelerinin ve büyüdükleri ortamın büyük payı olduğunu söylüyor. Sevgi, ilgi ya da doğru yönlendirme görmeden büyüyen bir çocuğun yanlış yollara sapmasının daha kolay olduğunu düşünüyorlar. Yani yapılan şey ne kadar korkunç olursa olsun, o çocuğun nasıl bir ailede ve hangi şartlar içinde yetiştiğini de göz ardı etmemek gerektiğini savunup bir şans
Devam kitabı çıkar çıkmaz okumayı çok istiyorum.
Kitap gerçekten güzeldi. “Güzel ve Çirkin” temasını normalde pek okumam, hatta bu benim için ilk sayılabilecek deneyimlerden biri. Yıllar önce çocukken animasyonunu izlemiştim ama hiçbir zaman bayıldığım ya da özellikle aradığım bir konu olmadı. Dürüst olmak gerekirse, gerçek hayatta kimse bir canavarı sevmez gibi geliyor bana. En azından kendi adıma konuşursam ben sevmezdim.
Buna rağmen hikâyenin konusu çok hoşuma gitti. Bazı kişiler yazım dilini ağır bulmuş ama ben tam tersine oldukça sevdim; kitabı büyük bir zevkle okudum. Farklı karakterlerin gözünden anlatım yapılması da güzeldi, hikâyeye farklı bir bakış katıyordu.
Özellikle ben böyle olaylar da arkada kalanları çok merak ederim; şu an ailesi ne yapıyor, onun yokluğunda neler düşünüyorlar, olanlar hakkında ne hissediyorlar… Bunları okumayı seviyorum. Çünkü ana karakter sahneden çekildiğinde bile dünyanın dönmeye devam ettiğini görmek hikâyeyi benim için daha gerçekçi ve dolu hissettiriyor.
Yine de son sayfalarda Gayl ve Victoria’nın bakış açılarına geçilmesini gereksiz buldum. Çünkü benim için hikâyenin odağı Damon ve Georgia’ydı. Sonuçta bir “Güzel ve Çirkin” hikâyesi okuyoruz: krallığın korkulu efsanesi ortaya çıkıyor, ondan korkuyoruz; bizi kaçırdığı için ona kızıyoruz, ailemizden koparıldığımız için üzülüyoruz… Ama tam Damon ve Georgia arasındaki ilişkiye odaklanacakken anlatım sürekli Gayl’a, sonra Victoria’ya kayıyor.
Bu yüzden onların ilişkisini yeterince derin okuyamadığımızı düşünüyorum. Bir noktadan sonra perdenin kalktığını farkediyoruz, Damon’ın gerçek yüzü ortaya çıktı ve Georgia bir anda ona aşık olduğunu fark etti. Bu kısım bana biraz hızlı ve atlanmış gibi geldi.
Yani bence son sayfalarda Gayl’a ve Victoria’ya yer verilmesine çok da gerek
Jack, seni unutmayacağım oğlum.
Jack’ten nefret ediyorum. Ondan gerçekten nefret ediyorum. Bayağı böyle kin duyuyorum. Hayatımda böyle bir arkadaş olsa büyü yaparım, lanet büyüsünü yapar, hayatını kaydırır; öte yandan mutlu olurum.
Ellie’nin tüm okul zamanını mahvetmiş bir çocuk bu, Jack denilen eleman.
Okulda dışlanmasına sebep olmuş, ezik olarak görülmüş. Bu yüzden hiçbir arkadaşı olmamış. Ortaokulu berbat geçmiş. Lisesi de berbat geçecekken Lia bir nebze nefes aldırmış. Ama yanında Lia olsa bile, kendisinin büyük bir özgüven sorunu olduğu için hep başı aşağıda. En çok sevdiği şeyleri bile şevkle millete gösteremiyor.
“Zorbalığa uğrarım, aman şunu derler,” diye diye, güpgüzel yaptığı çizimlerini ne çok sevdiği yakın arkadaşına gösterebiliyor ne de herhangi birine. Bu kızı böyle yapan Jack’ti.
Ve ben Jack denilen beyinsizin hiçbir açıklamasını kabul etmiyorum. Ki yaptığı açıklamalar da o kadar boktandı ki daha da içime oturdu yaptığı konuşma.
“Annem ölmüş. Ellie’de annemi görüyormuşum, onun için senden uzaklaştım. Onun için başkalarıyla arkadaşlık kurdum. Onlar annemi tanımıyordu, onlarla konuşmak kolay oluyordu ama sen annemi hatırlatıyorsun. Senin öyle şeyler yaşamanı istemedim. Bir sürü hata yaptım, farkındayım. Beni affedemez misin?”
Filan fistan.
Çok üzülüyorum bu Ellie’ye, çok fazla üzüldüm. Kendimi onun yerine koyup daha çok üzüldüm.
Küçüklüğünden beri yakın olduğun, aile dostunun oğluyla sıkı bir bağın var. Her şeyiniz bir, ortada inanılmaz bir bağınız var herkes kıskanıyor ve bu Jack bir gün senin yanına gram uğramıyor. Karşı karşıya geldiğinizde, senin yanında sadece geçip gidiyor. Ve herkesin ağzında sakız oluyorsun: “Araları bozulmuş, Allah bilir Ellie ne yaptı?” diye.
Ellie Jack’in yanına her gittiğinde, Jack onu aşağılar gibi kovuyor, daha da milletin ağzına laf veriyor.
