Seni sevmek için o kadar çok nedenim var ki,
Ama sen kalmak için bir neden bulamadın,
Ben bütün çıkmaz sokakları senin için ararken;
Sen gitmek için bahane aradın
Ve sen ilk fırsatta gitmek için kanat çırptın.
Bu şehirde seni sevmek kolay olmadı,
Çünkü bu şehir sevmeyi ve sevilmeyi zayıflık sayar.
Ben herkese güçlü göründüm
Ki ben bir tek sana yenildim.
Gülüşün mesela,
Beni savunmasız bırakmasına yetecek
kadar güçlüydü.
Bir insanın sesi titrer miydi?
Ben sesini duyduğumda bile sesim titrerdi.
Seni sevmek için o kadar çok nedenim var ki,
Ama seni unutmanın hiçbir sebebi yok,
İnsan bazen gitmek istemez,
Sadece kalacak yeri kalmaz.
Seni sevmek için o kadar çok nedenim var ki,
Ama artık adını bile hatırlamıyorum,
Ama içimde halen sana ait izlerim var,
Kimse bilmez,
Kimse duymaz,
Kimse görmez.
Yakup Köstekçi
Ben seni çok sevdim,
Ama sen beni umursamadın,
Gözlerinin içine baktım,
Ama ben kalbine bakmayı hiç akıl edemedim.
Ben seni sevmeyi hep ağır taş bildim,
Sen ise hafif bir taş bildin,
Ben kalmayı;
Sen ise gitmeyi seçtin.
Sevdiğim kadar anlaşılmadım,
Çünkü ben susunca;
Anlaşılır belki sandım.
Sen suskunluğumu bir vazgeçiş bildin…
Elimi tuttun ama
Yüreğimi hiç tutmadın.
Yanımdaydın belki ama
Ama hep uzak kaldın bana…
Ben seni çoğaltım içimde,
Sen ise beni hep eksilttin içinde,
Ben biz dedim,
Sen ise ben dedin.
Sevdiğim kadar anlaşılmadım,
Belki de bu sancıyan yaramın en ağırı da buydu,
Çünkü insan; Sevdiğini anlamıyorsa
Gerisi zaten alışkanlık olur.