İlk sayfasından son sayfasına kadar beni içine alan o roman. Ben bir romana ilk defa kahkaha attım. Okurken hep biraz biraz herkes oldum. Ruhi Bey oldum, Avni Vav, Civan, Nazlı... Masum Cici'ye gitmeyelim abartı olur. Murat Menteş'e hayranlığımın kapısı oldu.
Şuna vardım: muhtemelen Ruhi Mücerret'ten önce öleceğim.
Ümit Yaşar'ı tanımama fırsat veren bir kitaptı. Kimi şarkıların bilmeden,ki böyle şiirler şarkı olmaz mı, bestecisi Ümit Yaşar... Acısını da tattırdı, sevincini de aşkını da...
Sürükleyici, ızdıraplı ve en güzel finale sahip kitaplardan biri benim için. İnsan kendini her karakterin yerine koyuyor ve hiçbirini ne savunabiliyor ne de haksız görebiliyor.
İlk şairim, şiiri sevdiren öğretmenim Özdemir Asaf'tı. İyi ki onunla çıkmışım bu yola. Her şiirini özümde hissettim ve sayfalarca şiirler yazdım. Vesile oldu üstadım. Saygı ve rahmetle...