Seda
@Eksedan
8 okur puanı
Mayıs 2021 tarihinde katıldı
Ahmet Ümit deyince aklıma müthiş kurgularla okuyacağım bir kitap geldi ama tamamen bir hayal kırıklığı oldu benim için. Kurgu o kadar sıkıcıydı ki kitap 3 cümle ile özetlenebilirdi ve yazar bunu 248 sayfaya sığdurmak için kopyala yapıştır yazar gibi yazmış görünüyordu. Yaeım bırakmış olmamak için bitirdiğim kitaplardan biriydi
Reklam
KeşkeDuygu ve Düşünce
Kitap sağlam bir kurguya sahip ve kesinlikle tavsiye ederim. Acaba hayatımızın dönüm noktalarında faeklı seçimler yapsak ne olurdu sorularının güzel bir cevabı var. Keşke demek yerine sahip olduğunun kıymetini bilmeyi keşfediyorsunuz...
Puslu Kıtalar Atlası
Gerçekten her şey biz düşündüğümüz için mi vardır? Eğer öyleyse düşüncelerimizi ne ölçüde yönetebiliriz? Mesela bana çok olur dalar giderim uzun süre beynimde konu konuyu açar ama kendime geldiğimde ne düşündüm diye sorarsam en son düşündüğüm bir iki düşünceden öncesini hatırlayamam, sanki beynim orada benden habersiz bir dünyada yaşamış ve gelmiştir. Mevlana da der 'Sen düşünceden ibaretsin' diye. Benim düşüncemi eğitmeye iten okurken ordan oraya dalan bazen buraya nerden gelmiştik diye eski sayfaları karıştıran, hiç bilmediğim diyarlara yolculuk yaptıran, düşündüren, yeni kararlar aldıran, kurgu harikası mükemmel bir kitaptı...
Koku kitabının diğer bir duyu organına uyarlanmış hali izlenimi oluşturdu. Koku kitabında kokuyu çok iyi alan ve kendine ait kokusu olmayan bir adam söz konusuydu. -Dikkat, bu cümleden sonrası spoiler içerir!- Burada ise herkes kör, bir kişinin gözleri görür durumda. Asıl ayrıntı ise o gözleri gören kişinin kör olması bence. Düşünsenize bir yerde karantinadasınız herkes kör siz görüyorsunuz. Bunu kimseye söylemeden saklayabilir mısınız? Ben olsam hayatta yapamazdım. Yemekleri paylastirirken haksızlıklar, görmeme yüzünden oluşan tonlarca pislik, fuhuşa zorlanan onurları ellerinden alınmış kadinlar-ki buna kişinin kendisi de dahil- hayatta yapamazdım. Hatta o zorbalık yapan adamı direkt gidip ben öldürürdüm. Herkesi organize etmek için muazzam özen gösterirdim çünkü o kadar insanın hayvandan daha aşağılık ve pis durumda yaşamasına gönlüm razı olmazdı. Bu yüzden asıl kör olan doktorun karısıydı ve bu yuzden kimsenin görmediği pislikleri de o görmek zorunda kaldı. Çünkü gözleri gören tek oydu çünkü hayatın kendi içinde bir adalet tarzı vardı. Körler beni kullanır diye gördüğünü söylemedi ama diğerlerinin gözleri kapalı yaptığı yaşadığı o gözleri açık yaşadı. Eşinin başka bir kadınla olmasını bile kayıtsız izledi gözleriyle. Gerçek kör o değil miydi? Sonradan karantinadaki o vahsi adami oldurdu nihayet. O öldürdüğünde ne kadar mutlu olduğumu hatırlayıp icimdeki katile de şaşırdım tabii. Ama sanırım benim için önemli olan insanların yaşaması değil. Asıl, adaletli, onurlu yaşamaları... Bu arada diğer körlerden kimisine gördüğünü söyledi onlar da niye görüyorsun da bize hiç yardımcı olmadın, bu pisliklerde oynamamizi nasıl izledin soğuk kanlılıkla demedi, helal olsun! Bu da batı bireyselciligi sanırım.
