Bu tecrübeyi hayatım boyunca birçok kez yaşadım. İnsanın sarf ettiği hiçbir çaba boşuna değildir. Her çalışmanın kendi içinde başlı başına bir değer taşıması bir yana, insan zaman zaman öyle durumlara düşebilir ki, vaktiyle özel bir amacı olmaksızın öğrenmiş olduğu herhangi bir şey ya da başkalarının zorlaması ile gidilmiş olduğu bir beceri, anlamsız vakit kaybı ya da nafile çaba gözüyle bakmış olduğu bir uğraş, bakarsınız bir gün imdadına yetişmiş, işine yaramış. Sanki insanın içinde, Sokrates'in deyimi ile bir "daimonion" var, içinden bir ses ona yapması gerektiğini söylüyor, doğru yolda ilerlemek için o sese kulak vermek yeterli oluyor.