Nasıl anlatsam, müzik beni ben olmaktan çıkarıp bana aslımı unutturuyor. Müziğin tesiriyle duymadıklarımı işitebiliyor, anlamadıklarımı kavrıyor, yapamadıklarımı kudretim içinde görüyordum.
Bunu şöyle açıklayayım: Bence müzik insana esneme, gülme gibi tesir ediyor. Uykum olmadığı halde esneyen birine bakarsam benim de çenelerim ayrılır. Ortada gülecek bir şey yokken başkalarının gülüşünü duyunca ben de gülerim. Müzik de bana bestekarın eserini yaratırken içinde bulunduğu ruh halini yor. Adeta ruhum onun ruhu ile birleşir, duygularımda ederim. Fakat bunun sebebini kendim de bulamıyorum.