Elif ERDEM YİĞİT

Elif ERDEM YİĞİT
Yalnızdım ve insanları seviyordum ama yine de yalnızlığımı daha çok seviyordum.
Reklam
Kalbine dokunmalı insanların. Yoksa bir kalpleri olduğunu kolayca unutuveriyorlar..
Hayat aynı. Kader aynı. İnsan aynı. Bakış, duruş, terbiye farklı.
Ama her şey vaktinde gelir ...Beklemeyi bilen için her şey vaktinde gelir...
Ya edebiyat,ayna nöronları harekete geçirmek ve eylemin ürpertilerine az bedel ödemek için bakılan bir televizyonsa? Ya daha kötüsü,edebiyat,ıskalanan her şeyi bize gösteren bir televizyonsa ?
Reklam