Öyle zannetti ki çıkardığı sesten değil çıkarmadığı sesten mesuldür insan en fazla. Gün gelir hissetmediğin acının da hesabı senden sorulur, kalbimden sorumsuzum sanma.
Çoğu anın özünde aynı olması, sıradaki anın tamamen farklı olabileceği ihtimalinden zerre bir şey götürmüyordu. Yani sıradan olana gözünü kırpmadan dikkat etmek gerekiyordu. Can sıkıntısı içinde geçen herhangi bir saat kendi türünün son örneği olabilirdi.
Bir kız kardeşe ya da arkadaşa sahip olmak geceleyin ışıkları yanan bir evde oturmak gibidir. Dışarıdakiler canları isterse sizi seyredebilir, ama siz onları görmek zorunda değilsinizdir.