Evlerden Uzak
Marilynne RobinsonYazar:
Marilynne Robinson
Çevirmen:
Birgül Oğuz
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
EVLERDEN UZAK-MARILYNN ROBINSON,190 sayfa,
“Çünkü insan yalnızlığı bir kere tattı mı,başka türlü de var olmuş olabileceğine inanması artık imkansızdır.Yalnızlık mutlak bir keşiftir….”
Yalnızlık,aile,kayıplar,aidiyet,doğa-insan ilişkisi,ev kavramı,özgürlük,göçebe hayat üzerine kurulu 
Evlerden Uzak iki kız kardeş Ruth ve Lucille ile teyzeleri Sylvie üzerine kurgulanmış bir kitap.
Annelerinin ölümünden sonra önce anneanneleri ,onun da ölmesi sonucu yıllar sonra ortaya çıkan teyzeleri Sylvie ile birlikte göl kıyısındaki küçük bir kasaba olan Fingerbone’de yaşayan iki kız kardeşin öyküsü.Teyze Sylvie alışılmışın dışında,göçebe ruhlu,ev hayatına bağlılığı olmayan bir kadın.Sürekli dolaşmış,trenlerde yaşamış,yerleşik hayata mesafeli biridir.Geleneksel ev düzeni ona göre değildir.Bu durum Lucille ile çatışma yaratırken,Ruth daha içsel ve gözlemci konumuna girer.Teyzesinin yaşam şekli onun için önemli değildir,ona uyum sağlar.
Ev hayatı,ev Sylvie için fiziksel bir mekan değil (sürekli ev kıyafeti ve ayakkabıları ile yatan,sık sık evin bahçesinde,çimenlerin üzerinde uyuyan,evde her an gidecekmiş gibi paltosuyla oturan) bir sınır,özgürlüğünü engelleyen bir mekan.Ona göre ev doğanın bir uzantısı,kapılar sürekli açık,içeriye soğuğun dolmasına neden olan kırık camlar,rüzgârla içeriye dolan yapraklar…
Ruth ve Lucille bir yandan büyüme sıkıntılarıyla boğuşurken ,diğer yandan da teyzeleri Sylvie’nin alışılmadık karakteri ve hayat tarzı karşısında bocalayarak kendi yollarını çizmeye çalışırlar.
Kader onlara nasıl bir yaşam çiziyor,aynı acıdan beslenen iki kızkardeş birbirine tutunmak yerine tamamen zıt yönlere mi savruluyorlar kitabı okuduğumuzda görüyoruz …
Enerjik ve dışa dönük bir yapınız varsa,melankolik bir yapıdan uzak,psikolojik romanlara
Evlerden Uzak iki kız kardeş Ruth ve Lucille ile teyzeleri Sylvie üzerine kurgulanmış bir kitap.
Annelerinin ölümünden sonra önce anneanneleri ,onun da ölmesi sonucu yıllar sonra ortaya çıkan teyzeleri Sylvie ile birlikte göl kıyısındaki küçük bir kasaba olan Fingerbone’de yaşayan iki kız kardeşin öyküsü.Teyze Sylvie alışılmışın dışında,göçebe ruhlu,ev hayatına bağlılığı olmayan bir kadın.Sürekli dolaşmış,trenlerde yaşamış,yerleşik hayata mesafeli biridir.Geleneksel ev düzeni ona göre değildir.Bu durum Lucille ile çatışma yaratırken,Ruth daha içsel ve gözlemci konumuna girer.Teyzesinin yaşam şekli onun için önemli değildir,ona uyum sağlar.
Ev hayatı,ev Sylvie için fiziksel bir mekan değil (sürekli ev kıyafeti ve ayakkabıları ile yatan,sık sık evin bahçesinde,çimenlerin üzerinde uyuyan,evde her an gidecekmiş gibi paltosuyla oturan) bir sınır,özgürlüğünü engelleyen bir mekan.Ona göre ev doğanın bir uzantısı,kapılar sürekli açık,içeriye soğuğun dolmasına neden olan kırık camlar,rüzgârla içeriye dolan yapraklar…
Ruth ve Lucille bir yandan büyüme sıkıntılarıyla boğuşurken ,diğer yandan da teyzeleri Sylvie’nin alışılmadık karakteri ve hayat tarzı karşısında bocalayarak kendi yollarını çizmeye çalışırlar.
Kader onlara nasıl bir yaşam çiziyor,aynı acıdan beslenen iki kızkardeş birbirine tutunmak yerine tamamen zıt yönlere mi savruluyorlar kitabı okuduğumuzda görüyoruz …
Enerjik ve dışa dönük bir yapınız varsa,melankolik bir yapıdan uzak,psikolojik romanlara
Amerikalı yazar Marilynne Robinson’ın Pulitzer Ödülü’nü de alan, ilk romanı Evlerden Uzak, Idaho eyaletinde, toplum baskısının ‘ahlâk’ kisvesi altında insanların hayatı üzerinde tahakküm kurduğu ve sık sık yaşanan doğal afetler nedeniyle de yaşam şartlarının çetin olduğu küçük bir kasabada annelerini ve ardından anneannelerini kaybedince önce büyük halalarıyla, en sonunda da teyzeleriyle yaşayan iki çocuğun hikâyesini anlatıyor.
Bir yandan Ortabatı’da hayatını sürdürmeye çalışırken, bir yandan da iki kuşakta talihsiz kayıplar veren ailenin üçüncü kuşak kız kardeşlerden birinin gözünden tanıklık ediyoruz hikâyelerine. Büyüme sancıları çekerken, gerek kayıpları gerekse değişik bir ebeveynlik anlayışı olan teyzeleri nedeniyle alışılagelmiş ve kalıplaşmışın dışında bir aileye sahip olan çocukların kafalarında bazı şeyleri anlamlandırmaya çalışmasıyla da ölüm, kayıplar, aile, aidiyet, yalnızlık ve hayat konularını irdeliyor yazar. Aile nedir ve insan neden birilerine aile bağlarıyla bağlanmaya ihtiyaç duyar, diye sorgularken aynı zamanda bir çocuk yas sürecini nasıl yaşar, ölümü kafasında nasıl tahayyül eder, yaşam ve ölümü kendince nasıl bağdaştırmaya çalışır sorularını derinlikli bir şekilde cevaplamaya çalışıyor.
Akıcı ve gerek ele aldığı meseleler gerekse anlatımıyla etkileyici bir roman. Sevdim.
Ruhum sıkıştıDüşünce
Kitabı tavsiye üzerine aldım. Biraz iç daraltıcı geldi bana. Ebeveynsiz kalma, ilk önce iki yaşlı hala ve daha sonra psikolojisi yerinde olmayan bir teyzenin bakımına girme ve bir şekilde ihmal edilme durumlarını sonuna kadar hissediyorsunuz . Kitap aynı ruh haliyle başlayıp bitiyor maalesef.
Okuması zor bir kitaptı. Olay örgüsü ve konu beni zaman zaman kendinden kopardı. Sanırım en sevk aldığım kısımlar kitabın ilk ve son 10 sayfası. Özellikle son kısım, göçebe yaşam üzerine Ruth’un gözlemleri ve duyguları çok hoş ve yerindeydi ama hepsi bu. ‘Evlerden Uzak’ beklentimi çok da karşılamayan ama hayatın içinden bir kitaptı. Sanırım yazardan okuduğum ilk ve son kitabı bu olacak.
Tıpkı fırtınada dökülmüş ve bir yerlere savrulmuş yapraklara benziyor bu üç insanın yaşantısı, fakat hepsi tek bir ağaçtan düşmüş.Geçmişin kötü anılarını belki de bir mum ışığıyla aydınlatmak istiyorlar..Tavsiye ederim okumanızı..
Yazar, Fingerborne adlı kasabada gerçekleşen tren kazasında dedenin ölümüyle başlayıp 3 nesil boyunca kadınların arasında aktarılan acıyı ve dağılışı, çok normal olaylardan bahseder gibi bir dinginlikle gözler önüne seriyor. Roman boyunca gölün derinliklerine gömülen dedenin acı kaybı, sürekli bahsi geçen "göl ve suyun" bu ailenin kopamadığı acı bir kaderi ve kabusu haline getiriyor.
Eşi ölen ve 3 çocuğuyla hayata tutunmaya çalışan kadının çocukları birer birer dağılır ve tek başına kalır ta ki 3 kızından biri olan Helen'in iki kız çocuğuyla annesinin yanına çocukları bırakıp geri dönerken intihar etmesiyle. Bu vakitten sonra anneleri ölen kız kardeşler Ruth ve Lucille anneanneleriyle yaşamaya başlarlar ve onların yaşam mücadelesi kitabın odak noktası haline gelir. Zaman geçer, anneanne yaşlanıp öldüğünde yerine geçici olarak halaları ve son olarak da teyzeleri Sylvie gelir onlara bakmak için. Fakat teyzeleri Sylvie yazarın da belirttiği gibi sanki rüyada gibi yaşayan duygularını pek hissedemediğimiz, etliye sütlüye pek karışmayan tuhaf göçebe alışkanlıkları olan haliyle pek de iyi ebeveynlik kriterlerine sahip olmayan bir kadındır. İki kardeş çoğu zaman onun davranışlarını pek anlamlandıramazlar. Karanlıkta yemek yer, bir anda yok olup tek başına göl kıyılarında gezer, bazen onu bir bankta uyurken bulurlar, evde teneke kutular ve daha milyonlarca şey biriktirir. Kızların kıyafetleri, bakımları ve okul başarılarıyla yeterince ilgilenmez ama her daim de oradadır onlar için.
ÖZETTEN ZİYADE KİTABA DAİR KENDİ DÜŞÜNCELERİM
Kız kardeşlerden Ruth'un hislerinden şahitlik ediyoruz hikâyeye büyük bir kısmıyla ve tuttuğu yasla baş ederken Ruth'un başıboşluğu roman boyunca beni çok üzdü. O kadar umursamazdı ki hayata, okula, kız kardeşi Lucille'nin uyum sağlamaya çalıştığı ve
Puan vermedi·192 syf.·
2024 24. kitabı
"Vaktiyle salt var olmamak olan şey, hayatla birleştiğinde ölüm oluyor."
"...çünkü merhamet ve hayırseverlik, özünde, bize henüz dokunmamış karanlık güçleri yatıştırma teşebbüsü olabilir."
Pulitzer Ödüllü yazar Marilynne Robinson'un Evlerden Uzak kitabından çok kıymetli gözlemler.... Kitaptaki karakterleri ile sırf toplumun belirlediği standartlara uymayan yaşam tarzlarına sahip oldukları için yaşadıkları kasabada hissettirilen dışlanmışlık duygusunu çok gerçekçi bir şekilde anlatıyor. Anlatılan evi sanki bir yerde görsek "Aa evet, bu ev, o kız kardeşlerin teyzeleriyle birlikte yaşadığı ev!" diyebileceğimiz kadar içimize işliyor. Hikayede bahsedilen gölün sesini duyabiliyor, köprüyü görebiliyoruz. Robinson, Yaratılış Mitleri'ne de göndermeler yaparak hikayesini kusursuzca tamamlıyor. Genel olarak kasvetli ve kederli duygular uyandıran bir metin. Gözlemler ve betimlemeler gerçekten şahane. İyi bir roman okumak isterseniz tavsiyemdir.
"Her acı bin şarkıya gebedir, her şarkı bin kederi hafızaya geri çağırır, yani sayıca sonsuzdurlar ve hepsi aynıdır."
Kitapta bir tren kazası sonucu evin babasının hayatını kaybetmesi ve bu olay sonrasında yaşanan olumsuzluklar gerçekçi bir senaryoyla işleniyor.Babalarının ölümünün ardından evi birer birer terk eden ve başka hayatlar kuran kız kardeşlerden birinin yaptığı evlilik sonucunda iki kız çocuğu oluyor.Bir gün kızlarını da alıp terk ettiği evine geri dönüyor ve kızları ananelerine bırakarak intihar ediyor.İşte olaylar tam olarak bundan sonra başlıyor.Annelerini kaybeden iki kız çocuğunun hayatları ve hisleri şahane bir şekilde aktarılmış.Açıkçası konu itibariyle çok beğendiğim bir roman olsa da hem kitabın yazı puntosunun çok küçük olması hem de diyalogdan ziyade betimlemelerin fazlasıyla yer alması nedeniyle okurken biraz yoruldum.Kitabın konusu ilgisini çekenlere tavsiye ediyorum.
Sarsıcı bir okuma deneyimiydi. Hiç düşündünüz mü bazı insanların hayatlarına daha doğar doğmaz yenik başladıklarını, kaderlerinin bir felakete yazgılı olduğunu ve ne yaparlarsa yapsınlar, onlara ne kadar mücadele etmeleri ve güçlü olmaları söylenirse söylensin bunu başarmalarının onların ellerinde olmadığını. Ya da bir insanın başına gelen talihsiz olayların, yaşadığı travmaların bir noktada onun tüm kişiliğini yoğurduğunu ve dolayısıyla kaderini belirlediğini...
Yetişkin yalnızlığını konuşuyoruz sürekli ama bir çocuğun yalnızlığı çok daha kederli aslında. Bir çocuğun başkalarının seslerine en fazla ihtiyaç duyduğu dönemlerde kendi iç sesinden başka bir ses duyamaması, hayata hep o gözlemleyen ve ne olup bittiğini anlamaya çalışan yerden bakması, dikkat çekmemeyi istememe, görünmez olmayı dileme hali. Romandaki Ruthie, o çocuk yalnızlığı içinde düşündürdü bana tüm bunları.
Küçük yaşta babaları tarafından terk edilen ve anneleri intihar eden Ruth ve Lucille, bir süre anneanneleriyle, onun ölümünün ardından yaşlı büyük halalarıyla ve en sonunda da uzun süredir kayıp olan sıra dışı teyzeleri Slyvie ile yaşamak durumunda kalır. Ebeveynsiz kalan bu iki kız kardeş yas, kayıp ve acıyla mücadele etmeyi öğrenir ve zamanla farklı yollara saparlar. Aslında ailenin üç kuşak boyunca başına gelen ve “sessiz sedasız” denilebilecek türde trajedilerdir konu edinilen. Hayata dair beklentilerin gerçeklerle olan çatışması ve arzu edinilen, aslında oldukça basit mutlulukları barındıran o elde edilebilir hayatlara ulaşamamanın hüznü kendini hissettirir roman boyunca.
Sylvie’den de ayrıca söz etmek gerekir bence. Yıllarca yolculuk eden ve göçebe yaşayan bir kadın o. Tuhaf alışkanlıkları, hiçbir zaman bulunduğu yerde değilmişçesine dalgınlığı, hayata karşı ilgisizliği ama bir o kadar
Bir insanın “ev” dediği yer neyle tanımlanır: duvarlarıyla mı, içindekilerle mi, yoksa orada hissettikleriyle mi?
Toplumun “düzen” anlayışı bireyin özgürlüğüyle ne zaman ve nasıl çatışır?
Bir kişinin “yabancı” ya da “tuhaf” olarak görülmesi, daha çok kendi seçimlerinden mi yoksa başkalarının beklentilerinden mi kaynaklanır?
Yas ve kayıp, bir insanın kimliğini nasıl dönüştürür ya da şekillendirir?
Bağlılık mı özgürlük mü daha ağır basmalı? Ya da bu ikisi bir arada mümkün müdür?
Toplumsal normların dışında yaşamak, bir kaçış mı yoksa bir duruş mudur?
Hatıralar geçmişi yaşatır mı, yoksa onu yeniden inşa mı eder?
