Hayatımızdaki mutsuz anları doğru yorumlamak ve o an üzüntü veren durumun, bir sonraki mutluluğun şiddetini artıracak unsur olduğunu unutmamak gerekir. Beynimiz bir hazzı deneyimlediğinde onu kısa süre içerisinde tüketiyor. Aynı hazzı devam ettirebilmemiz için haz veren durumun veya maddenin dozunun artması gerekiyor. Bu dozu sonsuza dek, adım adım artıramayacağımıza göre, araya giren mutsuzluklarla sıfırlamamız gerektiği düşüncesi hiç de mantıksız gelmiyor.
Mutluluğun insanı bulduğunda bir daha bırakmamasını beklemek mutluluk tanımına uyar mı? Zıttı olan mutsuzluk deneyimlenmeden mutluluğun adı veya anlamı olabilir mi ?