Yine acıklı sonlu kitaplar yine gözyaşları...
Kitap gerçekten bambaşka bir hayatı anlatıyor, bambaşka bir insanın yaşamını yaşıyoruz, nasıl düşündüğünü görüyoruz, nasıl hissettiğini hissediyoruz. Herhalde kitabı bu kadar akıcı ve yakın yapan şey de buydu. Bir insanın hayatını bir insana anlatıyor. Kitapta ayrıca hoşuma giden şey yaptığı güzel ve ince toplumsal ve bireysel çıkarımlardı.
Uzun süredir kitap okuyamayan ben bile böylesine akıcı ve sürükleyici bir kitabı 3 oturuşta bitirdim.
Kesinlikle tavsiye ederim popüler diye ön yargıyla yaklaşmayın efenim. Yalnız selpakları hazırlasanız iyi edersiniz benden söylemesi
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Kaybedilen en kıymetli eşyanın, servetin, her türlü dünya saadetinin acısı zamanla unutuluyor. Yalnız kaçırılan fırsatlar asla akıldan çıkmıyor ve her hatırlayışta insanın içini sızlatıyor. Bunun sebebi herhalde, "Bu böyle olmayabilirdi!" düşüncesi, yoksa insan mukadder tellaki ettiği şeyleri kabule her zaman hazırdır.
Bir kadın, trenin penceresinden dışarı bakabilir, bu sırada gözüne bir kömür parçası kaçar, o ehemmiyet vermeden bunu ovuşturur ve bu minimini hadise dünyanın en güzel gözlerinden birini kör edebilirdi. Yahut bir kiremit, hafif bir rüzgarla yerinden oynayarak, devrin gıpta ettiği bir kafayı parçalayabilirdi. Göz mü mühim kömür parçası mı, kiremit mi mühim kafa mı, diye düşünmek nasıl aklımıza gelmiyorsa ve bütün bunları nasıl hiç mütalaa yürütmeden kabule mecbursak, hayatın daha başka türlü birçok cilvelerine de aynı tevekkülle katlanmaya mecburduk.
Birisine bu kadar bağlanmalı mı insan?
Bu akşam anladım ki, Bir insan diğer bir insana bazen hayata bağlandığından çok daha kuvvetli bağlarla sarılabilirmiş. Gene bu akşam anladım ki, onu kaybettikten sonra, ben dünyada ancak kof bir ceviz tanesi gibi yuvarlanıp sürüklenebilirim.
Bütün insanlar için geçerli olabilecek acı bir durum
Bir kadının bize her şeyini verdiğini zannettiğimiz anda onun hakikatte bize hiçbir şey vermiş olmadığını görmek, size en yakın olduğunu sandığımız sırada bizden, bütün mesafelerin ötesindeymiş kadar uzak bulunduğunu kabule mecbur olmak acı bir şey.