İnsanın kalbi toprak gibidir. Bazıları merhamet, sevgi eker. Bazıları da öfke, haset, nefret dikerler. Hasat vakti geldiğinde ise herkes ne ekti ise onu biçer. Mahsulün kalitesi de verimi de ekilen tohumlara göredir. Öfke eken öfke biçer; sevgi eken sevgi biçer; merhamet eken, merhamet...
Sevgisiz kadın veya erkek bir çiçek gibi yavaş yavaş solar, boynunu büker ve kurur. Yüzlerce kalabalık içinde birbirini bulmuş iki ruhun tevafukudur hayat. Aşk ve sevgi evlilikle kutsallaşıp zirveye ulaşır. Aşk ve sevgi ona sahip olunduğunda azalıp giden, kaybolan, eriyen bir şeker değildir. Evlilikle taçlanan gerçek sevgiler gün geçtikçe perçinlenerek devam eder.