Elif Akdemir
@Elifce34
Hayaller yoldaşımız olsun ️
Şu anda okuduğu kitaplar
MEZARLIK SONRASI O ILK AYRILIĞI
YAŞAMADIYSANIZ,
EL SALLAMALI AYRILIKLARI VEDA SANIRSINIZ..
Reklam
BANA SORSAN
YAŞ MI ÖNEMLI, YAŞANTI MI?
BEN YAŞANTI DERIM.
YAŞ BIR SAYI
1 GÜNDE 10 YIL YAŞLANANLAR GÖRDÜM.
İnsan ölür.
Fotoğrafları kalır Yattığı köşede gülümsemeleri kalır Duvarlarda sesinin tanısı kalır Birlikte çökülen sofra öylece kalır İnsan kalmaz acısı kalır...
İnsan bu acıyla nasıl yaşar Kardeşim bizi bırakıp gitti.
Mekanın cennet olsun.
İçimde dolu dizgin bir at koşuyor;
Apansızca, nereye, bilmeden.
Solgun yüzünden yere çalıyor hüzün,
Geceyi gündüze karıştırdım.
Bırakıp ardımda kalan ne varsa:
Kırık bir ayna, suskun bir şarkı...
Dizginler elimde değil, ruhumda saklı
O yabanıl gücün nefesi, alevden bir yılan.
Ayaklar vurdukça toprağa, sarsılıyor dünya;
Her adımda bir sır daha çözülüyor alnımda.
Koşuyor at, koşuyor sonsuza, bilinmeze doğru;
Ne bir durak var ne de bir ses.
Yalnızca rüzgarın fısıltısı kulağımda,
Ve göğsümde o düğüm: Ne çözülür ne atılır.
Belki de varmak değil amaç,
Sadece koşmak; o anki hüzünden kaçış.
Elif Akdemir
Sessizliğin Gölgesinde
Bir veda düştü avuçlarımdan, buzdan
Kelimesiz bir yara, zamansız bir hüzün.
Gitmek denen o ağır, o sağır karardan
Kaldı geriye sadece sensiz bir boşluk...
Şimdi her köşe, yorgun bir hatıra taşıyor,
İzlerin silinmez, havada asılı kokun.
Oysa dünya döner, saatler işliyor,
Ve ben bu ayrılık kuytusunda, tek yolcu oldum.
Yalnızlık, bir giysi gibi üzerimde şimdi,
Sırtıma yapışan soğuk, dokunulmaz bir sır.
Kalabalıklar geçer, güler, konuşur, bilmezdi
İçimde kurulan bu sessiz, dipsiz nehir.
Ne kadar uzağa baksam, hep sen varsın orada,
Hayalin bir mum gibi titrer, söner, yeniden yanar.
Boşluk yankılanır, dört duvar arasında,
Bu yalnızlık, bazen ayrılıktan da acı bir yar...
Gözlerimden süzülen, ne yaş ne de umut,
Sadece gerçeğin kristal, kırık yansıması.
Ne zaman bitecek bu uzun, bu derin uyuşukluk,
Ne zaman solar, bu kalpteki veda tarlası?
Ama ben bu acıyla da yürümeyi öğrendim,
Sessizliğin gölgesi, artık benim evim.
Ayrılığın soğuğunu içime çekip gülümsedim,
Çünkü yalnızlık da bir yerde, senin yokluğuna talim.
Elif Akdemir
Reklam