Elifle
@Elifcmr
Taşın fısıltısını, toprağın hafızasını dinledim. Anadolu’yu karış karış gezdim, geçmişin izini tutkuyla sürdüm. Okumakla yetinmem, hissetmeden anlatmam. Hâlâ peşindeyim; bilginin, gerçeğin ve anlatılmamış hikâyelerin.
Tarih Öğretmeni
İstanbul
18 okur puanı
Mayıs 2026 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Geçmişin İzleri PeşimizdeRoman-Edebiyat
17 Haziran, okurken beni en çok içine çeken kitaplardan biri oldu. Çok büyük olaylar peş peşe olmuyor ama zaten kitabın gücü de burada bence. Yavaş yavaş ilerliyor, ama her sayfada insanın içine biraz daha oturuyor. Özellikle geçmişin insanın peşini nasıl bırakmadığını bu kadar sade ama etkili anlatması hoşuma gitti.
Alex Schulman’ın dili çok gösterişli değil, tam tersine oldukça sade. Ama bu sadelik kitabı zayıflatmıyor, aksine daha gerçek hissettiriyor. Bazı yerlerde karakterle birlikte ben de gerildim, bazı yerlerde de ister istemez kendi geçmişimi düşündüm. Kitap biraz sessiz gibi başlayıp zamanla etkisini artırıyor.
Benim için en güçlü tarafı, sadece bir hikâye anlatmaması; aynı zamanda pişmanlık, hatırlama ve yüzleşme duygusunu da çok iyi vermesi oldu.
Çok aksiyonlu bir roman bekleyenlere göre değil ama duyguyu ve atmosferi seven biri için gerçekten güzel bir okuma.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Geçmişe gidiyoruz…1000Kitap
Sevdalinka benim için üzerinden yıllar geçmesine rağmen zihnimde solmayan kitaplardan biri oldu. 2005 yılında okumuştum; aradan onca zaman geçmesine rağmen bazı sahneleri hâlâ aynı ağırlıkla hatırlıyorum. Sanırım bazı kitaplar okunup bitmiyor, insanın içinde yaşamaya devam ediyor.
Sevdalinka’yı unutamamamın nedeni sadece savaşın acısını anlatması değil; insanın en çaresiz zamanlarda bile sevgiyi, umudu ve aidiyet duygusunu kaybetmemeye çalışmasını çok gerçek hissettirmesiydi. Kitabı kapattığımda uzun süre kendime gelemediğimi hatırlıyorum. Bazı karakterler sanki gerçekten yaşamış ve bir yerlerde hâlâ acı çekiyormuş gibi kalıyor insanın içinde.
Bugün dönüp baktığımda, okuduğum birçok kitabın detaylarını unuttum ama Sevdalinka’nın bıraktığı hissi unutmadım. Belki de bir kitabın gerçek gücü tam olarak budur.
Zaten biliyor muydum ?1000Kitap
Adem’den Önce, tarih öncesi bir dünyayı anlatıyor ama asıl vuran tarafı; insanda bugün hâlâ gizli duran o ilkel korku, merak ve hayatta kalma dürtüsünü yüzeye çıkarması. Jack London, bunu sade bir dille, sanki bir çocuğun rüyası gibi anlatıyor. Çünkü bu kitap, insanın nereden geldiğini hatırlatırken, aynı zamanda içinde hâlâ ormanlarda, karanlıkta ve ateşi kimsenin tam çözemeden bıraktığı bir dönemden gelen biriymişiz gibi hissettiriyor.
Dürtüsel öğrenme ve tepkilerimiz noktasında biraz düşündürücü olacak.
Ah Mona !Roman
Puan vermedi
Mona’nın Gözleri, bana göre sadece bir roman değil; insanın hayata nasıl baktığını sorgulatan bir kitap. Hikâye, sanat eserleri üzerinden ilerlerken aynı zamanda sevgi, kaybetme korkusu ve öğrenmenin gücü üzerine de düşündürüyor.
Ben bu kitabı, hem anlatımı hem de verdiği düşünceyle başarılı buldum. Okuduktan sonra insanın sanat eserlerine ya da hayata biraz daha dikkatli bakmasını sağlıyor.
Sessiz HastaEdebiyat
Puan vermedi
Sessiz Hasta okurken sürekli “bir şeyler eksik ama ne?” hissiyle devam ettim. Kitap akıp gidiyor çünkü sadece olayları değil, karakterlerin iç dünyasını da merak ediyorsun. Gereksiz uzatmayan, psikolojik gerilimi yavaş yavaş hissettiren bir anlatımı var. Özellikle sessizliklerin ve küçük detayların bu kadar etkili kullanılması hoşuma gitti. Finali konuşulmayı hak ediyor ama spoiler vermeden sadece şunu söyleyebilirim: son sayfayı kapatınca bir süre boşluğa bakıyorsun.