Ben ikide bir de böyle oluyorum, bazen bütün insanları boyunlarına sarılıp öpecek kadar seviyorum, bazen de hiçbirinin yüzünü görmek istemiyorum. Bu nefret falan değil... İnsanlardan nefret etmeyi düşünmedim bile... Sadece bir yalnızlık ihtiyacı.
Evet tam bir satranç zehirlenmesi . Açıkcası bitirinceye kadar bırakamadım. Ayrıca bu kitabın Zweig'in eşiyle intiharından önce son kitabı olması aslında kitabın daha büyük anlamlar taşıdığını anlamına geliyor ve kitap size bunu hissettiriyor. Psikolojiye iyi derece değinilmiş hiçlik duygusunu tam anlamıyla okuyucuya geçirebilen başarılı bir kitap.