Elif Nur Oturakçı
@Elifflif
30 okur puanı
Mart 2020 tarihinde katıldı
Eser,Osman Balcıgil’den okuduğum ilk kitaptı. Tarihi olayların hikayeleştirilerek anlatılmasını her zaman çok sevmişimdir. Bu yüzden Suzan ve Yorgo’nun aşkını okuyorken aynı zamanda 1955 yılı tarihsel, toplumsal ve siyasi olaylarına da tanıklık etmiş oluyoruz. Suzan ve Yorgo’nun çocukluklarından itibaren birbirlerine duydukları aşk, bir yandan farklı etnik kökenden gelen kişilerin bir arada huzur içinde yaşamaları kitapta çok güzel işlenmiş. Hikayenin en güzel yerlerinin Büyükada’da geçiyor olması romana ayrı bir romantik hava katmış. Eserle ilgili tek bir eleştirim olacak olursa Yorgo ve Suzan’ın aşkını, birbirlerine olan bağlarını daha çok görmek ve okumak isterdim. Eserin bu noktada zayıf kaldığını ama aynı zamanda tarihsel gerçeklikleri yansıtması açısından güzel bir ışık tuttuğunu düşünüyorum.
Reklam
“Ne zaman sana ait bir şey görsem fena halde üzülüyorum, özellikle el çantanı gördüğümde. Eve her girdiğimde ve onu antredeki bir sandalyenin üstünde gördüğümde, senin evde olduğunu anlar, rahatlardım. Artık çantan hep orada ama sen yoksun. Garcia Marquez yazmıştı: “Sevdiğimiz insanlar bütün eşyalarıyla birlikte ölmeli.”
Kitabı özetleyen tek bir cümle seçecek olsam bu cümleyi seçerdim. Eşinin ölümü ile birlikte yalnızlığa, tek başına hayatta kalmaya çalışan bir adamı okuyoruz. Ortak duygu durumundan dolayı yazılanları içselleştirdim ve çok beğendim.
“Büyük Defter” bölümünde sert ama çok güçlü bir kurgu hissettim. Duygusuz gibi görünen anlatımın altında savaşın insanı nasıl değiştirdiği vardı.
“Kanıt” bölümüyse benim için kitabın en umut dolu kısmıydı. Lucas’ın kardeşinin bir gün geri döneceğine inanması, onu beklemesi… Kitabın karanlığının içinde küçük ama güçlü bir umut gibiydi.
“Üçüncü Yalan” ise bütün gerçeklerin parçalandığı, insanın okuduğu her şeyi yeniden sorguladığı bir bölümdü. Kitap bittiğinde geriye kesin cevaplardan çok, insanın içinde kalan sorular kalıyor.
Zihinsel engelli olan Charlie, deneysel ameliyatla zekası hızla artan bir fare (Algernon) ile birlikte aynı süreci yaşar. Charlie’nin bu süreçle birlikte tuttuğu raporlar zekasının hızla yükselişi ve sonrasında düşüşü konu edilmektedir.
Zekasının artması ile birlikte bir kimlik krizi yaşayan Charlie’nin davranışları onun yalnızlığına karşı geliştirmiş olduğu kırgınlığı olarak yorumlanabilir.
“Hiçbir şeyin aslı, hayali kadar güzel değildir işte, anlasana. Yoksa hayallerle avunmak yerine gerçeklere koşardık.”
Nermin Yıldırım’ın okuduğum ilk kitabı. Okuduğum ilk andan itibaren dili ve olayın kurgusu beni içine aldı. Çok hızlı bir şekilde ve yer yer kendimden cümleler bularak altını çizerek okudum. Hatta altını bu kadar çizerek okuduğum nadir kitaplardan. Her bir cümlede insan kendinden bir şeyler bulabiliyor.
