Elif Narman Dolar
@Elifnarmann
@bir_soluk_kitap
118 okur puanı
Haziran 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Dikkat spoiler çıkabilir!·160 syf.·Edebiyat
8/10
2019 63. kitabı
Hayatın acısına, insanların yozluğuna dair bir kitap. Okuduğumda halime şükür mü edeyim yoksa halimden utanayım mı bilemedim. Beğenmediğimiz hayatlarımızın aslında kimilerinin rüyası olabileceği fikrine kapıldım. Belki de kendini beğenmişliktir benimkisi: Bir tarafta, bir elinde çay bir elinde kitap olan ben; öte tarafta tecavüze uğramış, gebe kalmış, bir elinde gözlerine bulut düşen bebeği, öbür elinde açlıktan kendi sütünü içmek için tuttuğu memesi olan bir kadın; Meleknaz...
Ve hala şikayet edecek bir şeyler bulabiliyor muyum? -Evet.
Herkesin her şeyden şikayet ettiği şu günlerde, sahip olduklarımızı hep gözardı etmiyor muyuz?
Neden daha fazlasına sahip olmaya çalışmak yerine, sahip olduklarımıza başkalarının da sahip olabilmesi için uğraşmıyoruz?
Diğer bir mesele de Hüseyin... Hüseyin neden böyle bir kadına tutuldu? Evet, "böyle bir kadın". Ne kadar da utanç verici aslında değil mi? Gerçekten "böyle biri" miydim? Nasıl "böyle" bir laf ettim kendi kendime, neden "böyle" düşünüyordum? Ya da gerçekten "böyle" mi düşünüyordum? diye sorgulayıp durdum...
Ne demekti ki bu "böyle"?
Meleknaz; doğmayı kendi seçmemiş, cinsiyeti ona sorulmamış, dini de yaşadığı çevre tarafından empoze edilmiş, alınmış, satılmış, tecavüz edilmiş ve hayatıyla ilgili hiçbir konuda kendisine hiçbir şey sorulmamış... İşte Meleknaz "böyle" bir kadın. Ama yine de bu "böyle"de pejoratif bir anlam, rahatsız edici bir yan var gibiydi öyle değil mi? Bu "böyle"nin kötü olabilmesi için iradi bir şeyler içermesi gerekmiyor muydu? Oysa "böyle"de en ufak bir irade kırıntısı dahi yoktu... Yapmadığımız ya da yapamadığımız, yani gücümüzün yetmediği şeylerden sorumlu tutulabilir miyiz?
Peki sorumlu tutulamayacağımız şeylerden dolayı ahlaki ya da cezai bir yargılamaya tabi tutulabilir miyiz?
Hatırlayalım: İyi ya
Elif Narman Dolar
“Harese nedir,bilir misin?Develerin çölde çok sevdiği bir diken var.Deve dikeni yedikçe ağzı kanar.Tuzlu kanın tadı dikeniyle karışınca bu,devenin daha çok hoşuna gider.Kanadıkça yer,bir türlü kendi kanına doyamaz...Coğrafya kaderdir derken ne kadar haklıymış.Amerika’da doğanlar mutlu ve zengin bir hayat sürerken bizim kaderimizde Fuat amcanın anlattığı harese düşmüş,diken yedikçe kanayan,kanadıkça yemeye devam eden,kendi kanında boğulan develer gibiyiz...