"hatta yürüme eyleminin ötesinde ama yine onunla uyumlu olan ,doygunluk şeklinde tecrübe edilen yaşama neşesi vardır bir de . Bütün gün yürüdükten sonra bacakları uzatıp dinlenmek ,sade bir yemekle karnı doyurmak , hafif bir şeyler içmek ve biten günü ,tatlı tatlı çöken akşamı seyretmek ...Karnı doyurmuş ,susuzluğu dinmiş , ağrıları saymazsak huzura ermiş bir beden ,yaşadığını hissediyor olmak , duru bir yoğunluğa ve sahici bir alçakgönüllülüğe sahip neşenin en büyük kaynağıdır : yaşamanın , burada olduğunu hissetmenin , kendi varlığıyla bu dünyanın varlığının uyumunu tatmanın verdiği neşe . "