İyi gün dostu
olmuştum hep. O, mutlu ve sevimli
olduğu sürece ben de onu sevmiştim.
Ama mutsuz veya sıkıntılı olduğunda,
kendimi suçlanmış hissediyor, tartışıyor ve ondan uzaklaşıyordum.
O gün ilk kez ondan uzaklaşmadım.
Yanında kaldım ve çok da iyi oldu.
Gerçekten bana ihtiyaç duyduğu zaman
ona istediğini vermeyi başardım, işte
gerçek aşk, bu olmalıydı. Bir başkasıyla
ilgilenmek. Aşkımıza güven duymak.
Onun ihtiyaç duyduğu saatte yanıbaşında
bulunmak. Bana yolu gösterildiğinde,
ona yardım etmenin ne kadar kolay
olduğuna şaştım.