Nazan Bekiroğlu'nun okuduğum ikinci kitabı. Yusuf ile Züleyha'dan sonra şiirsel üslubu beni yine içine çekti. Hepimizin az çok bildiği Hz Adem ile Havva'nın Habil ile Kabil'in hikayesi. Bazı cümleler kitabı bırakıp uzun uzun düşünmeme sebep oldu, bazen kendi kendinemi o zamanda mekanda hayal etmeye çalıştım. Kitabın ilk yarısı süslü cümleler ikinci yarısı hüzünlü cümleler bana kalırsa. Bitirirken de boşluğa düşüyor insan ister istemez. Cok uzun soluklu bir döneme tanıklık ettiğinizden kitap bitince şöyle bir sirkelenme ihtiyacı hisseden tek ben değilimdir diye düşünüyorum. Olaylara farklı bir bakış açısı için bile mutlaka okunmalı. İyi ki okumuş iyi ki Nazan Bekiroğlunun kalemini tatmışım.