annem bana bir keresinde, 'zaman çok sinsidir esra,' demişti. 'gencken, hayata aç oluyor insan, dört bir yana saldırıyor, iştahla. sonra, bir de bakıyorsun, orta yaşı devirmişsin, muşmulaya dönmek üzeresin, hatta sona yaklaşmaktasın ama sen hala hayata açsın, gözün hiç doymamış, çünkü zaman sana hiç fark ettirmemiş avuçlarından hızla akıp gittiğini!'