İhtişam arzusu,cesaret ve gücü yüreğinden değil, sahip olduklarının kudretinden edinenlerin temelsiz yüzsüzlüğün sebebiydi. Sonradan kazanılmış gücün sarhoşluğunda kaybolmuş aciz insanın korkusu da büyük olurdu çünkü o kendi yapabileceklerini sınırsızlığından ve kontrolsüzlüğünden yani kendinden korkardı.Güç temelsiz ve bağnaz insanı teslim alır yıkılmaz olduğuna inandırırdı. Ama sonunda en büyük yıkımları en güçlü gözükenler yaşardı. İşte bu yapıların ardına saklanmış,duvarların arkasına gizlenmiş nice yüreksiz,korkak güçlüler kontrol etmişti insanı.Korkusu çok olanın zülmü de çok olmuştu her zaman.