Emir Faruk
@Emir_Faruk
2020 başlangıçlı okuma listem
letterboxd.com/emirfaruk
ludonarr.blogspot.com
Oyun Geliştirici (çocuksu/düşsel)
Lisans: Dijital Oyun Tasarımı / Yüksek Lisans Felsefe
1999
84 okur puanı
Ocak 2018 tarihinde katıldı
Yazmanın Cezası Yok muymuş Oyunlarda!
Yaşadığımız dünyada şiddetten bu kadar saygısızca bahsedilmesi, hayatın ne kadar öylesineleştiğini, sahte bir hâl aldığını göstermektedir.
Şiddet ya da oyun üzerine bir incelemede bulunmadan bu konuda bir şeyler yazmak tezat oluşturup yersiz bir ilgisizliği sunuyor okuyucuya. Şiddet konusu kitabın sonunda yer alırken, oyunlar hakkında ise tanımlanması konusunda serpme alıntılar yapılmış.
Kitap beni okumayın diyen aşağıdaki alıntı ile başlıyor. Eğer siz de böyle düşünüyorsanız rahatlıkla okuyabilirsiniz tabii. :) "Flight"ın "Fight" olarak yazılması da ayrıca enteresan durmuş;
"Buna en güncel örnek olarak Microsoft'un piyasaya sürdüğü en popüler oyun 'Uçuş Simülatörü' (Fight Simulator) verilebilir. 11 Eylül saldırılarını düzenleyen teröristlerin, ölümcül hedeflerine hazırlanmak amacıyla bu oyunlardan yararlandıkları bilinmektedir." (1. Basım, sayfa 4)
Yazana ödül var!
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Hey-e-can-la-n-dı-nFelsefe
Heyecan çoğunlukla Heidegger'in açtığı yarıktan Eugen Fink'in maskesiyle beliriyor gibiydi. Sonra sihirler uçuşmaya başladı ve gördüklerine inananlar gerçeklik üzerine gülümsediler. Ruhlarıyla yalnız kalmak isteyenler de birazcık rahatsız oldular sanırım.
Kumdan Kale Yapmadım Diye MiOyun
Sığ sularda oynanan neşeli bir su sıçratma oyununa benzettim ben. Suyun içinde olmak fena değildi, oyun da eğlenceliydi. Fakat suyu girmeyip yalnızca üzerine su savrulan tarafım her damlada çeşitli hoşnutsuzluğuyla sarsıldıktan sonra sıçratma sırasını kendisinde aradı ve yine bir hoşnutsuzluk vardı; bir dalga, büyük bir dalga bekliyordum...
Ben seninle konuşmuyorum
Bence başınızdaki sorunları hiç düşünmeyin. Oidipus kadar, kendinizi kahreder misiz bilmem ama şunun şurasında ne kaldı ki ölümümüze? Defalarca öldükten sonra nasıl yaşadığınıza bakmak, rahatınızda art niyet aramaktır (!)..
Kral Oidipus'u, Candide'in üzerine okumuş olmak nedense sevindirdi beni. Herkesin mutsuzluğunda mutluluk aramakla bu sefer "katharsis"i anladım sanırım; "birlikte yalnızlığa bürünmek" diyeceğim ona kendi kendime bundan sonra.
Ve girişleri yıkılmış sığnaklardan bir ses yükseliyor: Kaderinden kaçabilirsin ama saklanamazsın.
Ne çok şey istediğimi, onlara uzanan elime söz geçirene sorun.
Seni öldürdüğümde kelebek, beni bekleyenin sen olduğunu unutmuşum; seni beklediğimde kelebek, seni öldürdüğümü hatırlıyordum.
Murada Ermek ya da Erememek
Kitabı genel olarak incelemektense benim üzerime bıraktığı düşünceler ve bu düşüncelerin etkisini gözleyerek birkaç satır yuvarlayacağım.
Beni muradıma erdirememiş Ermiş, Allah'a ısmarladık muhabbetlerinde "Hava rüzgârlı, önünü iliklemeyi unutma!" diyen sevgili bir yakınınıza benzese de bu sıcaklığı -ya da size getirdiği herhangi bir duyguyu- iliştirmekten uzak kalıyordu. Oysa rüzgârın bizlere kendilerini taşıyacağını söyleseler ya uzaklaştığımız yakınlarımız. Ermiş'in söylediklerini bilmez miyiz zaten hepimiz? Bilmesek sorar mıydık yeniden ve yeniden dolandırıp durduğumuz soruları? Bir ayrılık tehdidi değil miydi kendimize doğrulan?
Dalgaların, sallanacakları kıyaya ulaşmadan önce rüzgârlara tutunarak sergiledikleri uçuş denemeleri ermişin hangi renk gözlerinden ruhunu nasıl yansıtacak merak edemeden, rüzgâr çarpmasın diye boyunlarına ipler dolayarak sallanan bizlerin son nefeslerini solumak ne kadar hoş geldi bilemeyeceğim. Bizlerin içinde dalgalanan sessizliği denizin uğultusu bastırıyorsa dinleyelim içimize rüzgâr estirebilecek fısıltıları. Ve uzaklaşalım...