Emine Başkurt
@Emnbskrt
Şu anda okuduğu kitaplar
Ne yapacağımı, bu halin beni nereye götüreceğini sorma, bende artık kuvvet yok, akıl yok, düşünce yok, yalnız aşk var. Mavzer kurşunu gibi çarptığını yere seren bir aşk...
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
"Şu dünyayı adamakıllı görmeden, dünyanın ne olduğunu adamakıllı anlamadan buradan gidecek olduktan sonra ne diye buraya geldik sanki? Yaşadığımızın farkına varamayacak olduktan sonra ne diye yaşıyoruz?"
"Fakat sevgili bir vücutta bulunmayan bir şeyi kendisinde taşımaya tahammül etmeyerek onu koparıp atabilmek, işte adaşım, yalnız bu sevmektir."
Bazı kitaplar sadece okunmaz...Alıntı
“Kürk Mantolu Madonna”yı bitirdiğimde içimde uzun süre dinmeyen bir sızı kaldı.
Raif Efendi’nin sessizliği, çekingenliği, iç dünyasında büyüttüğü kocaman sevgisi; Maria Puder’in gücü, özgürlüğü ve kırılganlığının ardına saklanmış yalnızlığı beni derinden etkiledi.
Bu romanda en çok hissettiğim şey, iki insanın birbirine bu kadar yakınken aynı zamanda bu kadar uzak olabilmesiydi. Raif, hayatın ağırlığıyla sindirilmiş, duygularını içine gömen, çoğu kişinin “korkak” diye niteleyeceği bir adamken; Maria tam tersine, kendi kurallarını koyan, özgücü yüksek, hayata tutunmaya çalışan güçlü bir kadındı.
Onların aşkı, aslında yalnızca bir aşk hikâyesi değil; cesaretin, iletişimsizliğin ve zamanın insanı nasıl yaraladığına dair bir yüzleşme gibiydi. Bazen en büyük kaybın, söyleyemediğimiz bir cümle, atamadığımız bir adım, göstermediğimiz bir cesaret olduğunu hissettirdi bana.
Kitabı kapattığımda şunu düşündüm:
Aşk bazen çok güçlüdür ama insanlar kırılgandır.
Ve cesareti olmayan bir kalp, en hak ettiği mutluluğu bile kaçırabilir.
“Kürk Mantolu Madonna”, beni hem Raif’in sessiz acısında hem Maria’nın yalnız gücünde kendimle yüzleştirdi.
Belki de bu yüzden bazı kitaplar sadece okunmaz; insanın içinde bir yerlere dokunur, orada iz bırakır.”