Emine Başkurt
@Emnbskrt
Şu anda okuduğu kitaplar
nefretle inşa edilen bir hayatın son durağı, daima yıkımdır.Alıntı
Zehra’ya kızamıyorum, sadece onun için içim sızlıyor. O, intikam aldığını sandıkça aslında her adımda kendi mezarını kazdı. Suphi’ye olan o marazi tutkusu, bir noktadan sonra aşk olmaktan çıkıp bir varoluş savaşına dönüştü. Ben yoksam, kimse olmayacak diyerek yola çıkan bir kadının, sonunda elinde kalan tek şeyin koca bir hiçlik olması beni darmadağın etti.Zehra’nın planları tıkır tıkır işlerken, etkilenen o masum hayatları izlemek bir işkence gibiydi. Sırrıcemal’in hazin sonu, Suphi’nin bir gölgeye dönüşmesi... İnsan sormadan edemiyor: Değdi mi? Bir kadının kıskançlığı, nasıl olur da koca bir dünyayı ateşe verebilir? İntikamın tadının bu kadar acı, bu kadar soğuk ve bu kadar yalnızlaştırıcı olduğunu bu kadar çıplak bir şekilde görmek beni çok derin bir sorgulamaya itti. Her duygunun fazlasının zarar olması böyle bir yıkımı beraberinde getiriyor. Ama hikayenin sonunda şunu anlıyorsun; nefretle inşa edilen bir hayatın son durağı, daima yıkımdır.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Genç Kız Kalbi - Mehmet RaufAlıntı
Eğer sen de bir dönem “fazla hissediyorum” diye kendini suçladıysan, bu kitap sana suçlu olmadığını anlatıyor. 100 yıl önceden gelen bir mektup gibi. Okurken altı çizili cümleler değil, altı çizili hisler biriktiriyorsun. Bir kızın ilk aşk hikayesindeki duygu dünyası bu kadar güzel anlatılabilirdi. Mehmet Rauf'un bir genç kızın psikolojisine ve duygularına bu kadar hâkim olması ve bunu kalemine yansıtması büyük bir ustalık. Bu kitap için şunu diyebilirim; ben değil, o beni seçti...
Kitabı elime aldığım zaman, ki ruhen çok dağınık hissettiğim bir zamandı. Bazı tanımlayamadığım duygularımı fark etmemi sağladı. Üzerimde etki bırakan kitapları hep seveceğim.İşte bazen böyle isabetli olasılıklar olabiliyor hayatta. Neyin, ne zaman sana iyi gelebileceğini bilemiyorsun. Benim için bu kitap onlardan biri oldu. Pervin'i değil, kendimi okudum. Tüm genç kızların kalbini bu kadar derin tanıyıp anlattığın için teşekkürler Mehmet Rauf...
İşe yaradığın kadar varsın.1000Kitap
Franz Kafka’nın Dönüşüm adlı eseri, sadece bir sabah dev bir böcek olarak uyanan bir adamın fantastik hikayesi değildir. Bu eser; topluma, aileye ve hatta insanın kendisine yabancılaşmasının en sert dışavurumudur. Kitabı okuduğumda beni en çok sarsan şey, Gregor’un fiziksel değişimi değil, bu değişimden sonra ailesinin maskelerinin birer birer düşmesi oldu.Gregor, ailesinin borçlarını ödemek için nefret ettiği bir işte yıllarca çalışan, kendi arzularını yok saymış bir karakterdir. Ancak bir sabah "üretim dışı" kaldığında, yani artık eve para getiremediğinde, o zamana kadar gördüğü sevginin aslında bir pazarlık üzerine kurulu olduğunu anlarız. Babasının öfkesi, annesinin korku dolu mesafesi ve başlangıçta ona şefkat gösteren kız kardeşi Grete’nin bile zamanla "ondan kurtulmalıyız" demesi, insanın değerinin sadece "fayda" ile ölçüldüğü acımasız bir gerçeği yüzümüze çarpar.Gregor’un odası, onun dünyadan silinişinin sembolüdür. Odadaki eşyaların (yani insani geçmişinin) çıkarılmasıyla Gregor, sadece bedenen değil ruhen de bir böcek muamelesi görmeye başlar. Kendi evinde bir "fazlalık" haline gelmesi, modern insanın kalabalıklar içinde, hatta en sevdiklerinin yanında bile nasıl mutlak bir yalnızlığa itilebileceğini gösterir.
Gerçek "Böcekleşen" Kim?
Kitabın sonunda Gregor’un ölümü bir hüzünden ziyade, ailenin üzerindeki yükün kalkmasıyla gelen bir "ferahlama" olarak tasvir edilir. Bu noktada okuyucu şu sarsıcı soruyla baş başa kalır: Asıl dönüşümü yaşayan kimdir? Fiziksel olarak böcekleşen ama kalbi hâlâ sevgiyle dolu olan Gregor mu, yoksa merhametini yitirip bencilce bir hayata devam eden ailesi mi?
Sonuç olarak; Kafka, Gregor üzerinden hepimize şu soruyu sorar: Yarın öbür gün sistemin dışına itildiğinizde, çevrenizdeki o "sıcak" eller hâlâ orada olacak mı? Dönüşüm, bir
Bazı kitaplar sadece okunmaz...Alıntı
“Kürk Mantolu Madonna”yı bitirdiğimde içimde uzun süre dinmeyen bir sızı kaldı.
Raif Efendi’nin sessizliği, çekingenliği, iç dünyasında büyüttüğü kocaman sevgisi; Maria Puder’in gücü, özgürlüğü ve kırılganlığının ardına saklanmış yalnızlığı beni derinden etkiledi.
Bu romanda en çok hissettiğim şey, iki insanın birbirine bu kadar yakınken aynı zamanda bu kadar uzak olabilmesiydi. Raif, hayatın ağırlığıyla sindirilmiş, duygularını içine gömen, çoğu kişinin “korkak” diye niteleyeceği bir adamken; Maria tam tersine, kendi kurallarını koyan, özgücü yüksek, hayata tutunmaya çalışan güçlü bir kadındı.
Onların aşkı, aslında yalnızca bir aşk hikâyesi değil; cesaretin, iletişimsizliğin ve zamanın insanı nasıl yaraladığına dair bir yüzleşme gibiydi. Bazen en büyük kaybın, söyleyemediğimiz bir cümle, atamadığımız bir adım, göstermediğimiz bir cesaret olduğunu hissettirdi bana.
Kitabı kapattığımda şunu düşündüm:
Aşk bazen çok güçlüdür ama insanlar kırılgandır.
Ve cesareti olmayan bir kalp, en hak ettiği mutluluğu bile kaçırabilir.
“Kürk Mantolu Madonna”, beni hem Raif’in sessiz acısında hem Maria’nın yalnız gücünde kendimle yüzleştirdi.
Belki de bu yüzden bazı kitaplar sadece okunmaz; insanın içinde bir yerlere dokunur, orada iz bırakır.”
Kuyucaklı YusufAlıntı
Kuyucaklı Yusuf, saf ve doğal olanı temsil eder. Ailesinin katledilmesiyle birlikte içine kapanan bu yalnız çocuk, Kaymakam Selahattin Bey tarafından evlat edinilerek köylü-şehirli, doğal-yapay yaşamın tam ortasına bırakılır.
Yusuf, kasabanın ikiyüzlülüğünü, çıkarcılığını ve ahlaki çöküntüsünü gördükçe onlara yabancılaşır. Onun içine kapanıklığı, aslında bu kirli düzene karşı bilinçsizce gösterdiği bir direniştir. Kaymakamlık konutundaki karmaşık ve yozlaşmış (Şahinde Hanım ve Kaymakamın zaafları) aile yapısını dahi sert ve katı bir tavırla reddeder.
Beni en çok etkileyen kısım, Yusuf’un tepkileri olmuştur. Zira Yusuf’un tepkileri, mantık süzgecinden geçmiş sosyal kurallara değil, doğrudan içgüdüsel adalet duygusuna dayanır. O, adaleti sağlayacak kurumların (Kaymakamlık, jandarma) yozlaştığını gördükçe, adaleti kendi elleriyle, ham ve ilkel bir güçle sağlamaya yönelir. Bu, onun saf bir ruhun son çırpınışları olarak da okunabilir.
Sabahattin Ali, erken Cumhuriyet döneminin taşra gerçeğine keskin bir ayna tutar. Roman, bireysel bir hikâyeden çıkıp bir dönemin sosyal anatomisini sunar.
Romanda, keskin sınırlarla ayrılmış iki yapı vardır: Bürokrasi/Eşraf (güçlü ve zenginler) ve Ezilen Halk (Yusuf, Muazzez bir kurban olarak). Şakir Bey gibi karakterler, paranın ve gücün; hukukun ve ahlakın önüne nasıl geçtiğini gösterir. Bu durum, halkın adalet mekanizmalarına olan güvenini sarsar.
Kaymakam Selahattin Bey, iyi niyetli olmasına rağmen, eşinin zaafları ve kasabanın baskısı karşısında iradesiz kalır. Onun bu çaresizliği, gücü elinde tutanların bile yozlaşmaya ne kadar kolay teslim olabileceğini gösterir ve Yusuf’un yalnızlığını daha da derinleştirir.
Muazzez’in trajedisi, ataerkil toplumun ve ekonomik çıkarların kadınları nasıl bir eşya gibi alınıp satabileceğini, bir