Ve işte,
Bir bankın soğuk ahşabında,
Yağmurun ince tınısıyla sarılmış,
Dünyadan elini çekmiş bir beden uzanıyor,
Sessizlik, gözlerinde donmuş zaman gibi ağır,
Ve o an, insanın en çaresiz haliyle tüm varoluşu çarpıcı bir dille konuşuyor.
Hiçbir heykeltıraş hiçbir şair ne Michalengolo ne de Dante bu son umutsuzluğun resmini,yeryüzünün son felaketini, yağmura teslim olmuş,korunmak için tek bir tepki vermeyecek kadar yorgun ve bitkin bu canlı insan kadar etkileyici bir şekilde hissettirememiştir